Post Tagged ‘2008’

Service (2008)

Geplaatst: 26 januari 2009 in Film
Tags:, , , ,

Service (2008) van Brillante Mendoza gaat over een familie die een oude, vervallen bioscoop exploiteert in Manilla. De loop is eruit en daarom geven ze ruimte aan extra service van seksuele aard. De film doet een beetje denken aan Bu San (2003).

Ik vond het een matige film. Met een erg rommelig plot, veel zijlijntjes en onafgemaakte verhaallijnen. Meer een tableau vivant dan een speelfilm. Wel weer aardig om zo’n grote vergane glorie bioscoop te zien, inclusief alle trappen en om te verzinnen hoe het complex in vredesnaam in elkaar zit. Buiten dat vond ik het een weinig boeiende film.

Française (2008)

Geplaatst: 26 januari 2009 in Film
Tags:, , , , ,

6225Française (2008) van Souad El-Bouhati vertelt het verhaal van een 10 jarige meisje (Sophia) dat met haar familie terugkeert van Frankrijk naar Marokko. Ze voelt zich echter Française en geen Marokkaanse. Ze zet alles op alles om op haar achttiende na haar eindexamen terug te keren naar Frankrijk.

Haar ouders en omgeving vinden dit maar niks. Vooral haar moeder vind dat ze thuis hoort in Marokko. Het leven dat ze daar leiden is goed. Het gezin leeft in redelijke welvaart, de kinderen gaan naar school en lopen niet met hoofddoeken rond.

Ik vond het een redelijke film met mooie shots van het Marokkaanse landschap en van een welvarend Marokko. De armoede en sloppenwijken werden kundig vermeden, wat de film m.i. ten goede kwam. Ook werden de dilemma’s van Sophia en haar familie goed voelbaar maakt. Het is geen briljante film, maar de film snijdt wel een actueel thema aan. Want zoals een vriendinnetje in Frankrijk aan Sophia vraagt: wat ben je nou: Marokkaans, Afrikaans, Frans of Arabisch?

Ik was vanmorgen zaalwacht bij een schoolvoorstelling. Hoewel ik me afvraag hoe de film overkwam op de aanwezige scholieren viel het me op dat de zaal relatief rustig was. Buiten het standaardgejoel als er een vrouw in ondergoed in beeld kwam of als er gekust werd in de film. Zeker als je bedenkt dat dit toch geen standaard Hollywoodwerk was, maar veel meer in de Franse traditie van de auteursfilm lag.

Los Bastardos (2008)

Geplaatst: 26 januari 2009 in Film
Tags:, , , , , ,

7498Los Bastardos (2008) van Amat Escalante vertelt het verhaal van een groep illegale Mexicaanse immigranten in de VS. Twee van hun, broers, doen veel voor geld (zo niet alles). In het begin van de film (dat ik zelf gemist heb) nemen ze zelfs een opdracht aan om een vrouw te vermoorden.

De film bouwt langzaam op naar de climax en laat in het midden wie nu werkelijk Bastardos (bastaarden volgens Bablefish) zijn. Is het de Amerikaan die de opdracht geeft of zijn het de illegale Mexicanen die op zoek naar inkomsten de onmenselijk moordopdracht aannemen?

De film laat in ieder geval zien dat de illegale Mexicaanse arbeiders voor allerlei klussen ingehuurd worden door aannemers en boeren. Waarbij ze niet echt vriendelijk behandeld worden en hele dagen staan te wachten op vaste punten op een opdrachtgever. Deze houdt zich veelal pas na enige druk aan z’n woord, zowel in afgesproken beloning als wat betreft het terugbrengen naar een afgesproken locatie.

In de slotscènes is het de vraag wat de broers werkelijk met hun slachtoffer zullen doen, lang had ik het idee dat alles goed af zou lopen. Helaas was dat niet het geval in een van de meest rauwe en walgelijke schietscènes die ik ken.

Bij de Q&A na afloop van de film gaf Amat Escalante aan dat hij bewust voor een hele rauwe en gruwelijke schietscène had gekozen. Om de bezoeker te laten ervaren hoe verschrikkelijk het effect van vuurwapens is, wat mij betreft is hij daar in geslaagd. Dit is duidelijk geen Hollywood of Quintin Tarantino moordscène, maar een die me behoorlijk rauw op het dak viel.

Tot nu toe vind ik Los Bastardos een van de betere films die ik heb gezien tijdens dit Filmfestival Rotterdam, al had de film iets korter gekund.

The Storm (2008)

Geplaatst: 26 januari 2009 in Film
Tags:, , , ,

The Storm (2008) van Kazim Öz speelt zich af begin jaren negentig en beschrijft de hoogtijdagen van de Turkse studentenbeweging. De film focust op de leden van de Koerdische studentenbeweging die hopen op een sociale omwenteling en meer ruimte voor hun Koerdische identiteit.

De film volgt daarbij de ontwikkeling van de achttienjarige Cemal. Voor Cemal is zijn toelating aan de universiteit van Istanbul meer dan alleen een gelegenheid om zijn opleiding voort te zetten: het is zijn grote kans om zijn afgelegen Koerdische dorp in Zuidoost-Turkije voorgoed achter zich te laten.

Als hij met de bus aankomt wordt hij overweldigd door de grandeur van de grote stad. Het verhaal speelt in het begin van de jaren 1990. De activiteiten van de radicale studenten zijn op een hoogtepunt en de politie patrouilleert op het universiteitsterrein.

Cemal volgt zijn colleges en houdt zich gedeisd, maar binnen korte tijd weet de studente Helin hem en twee andere Koerdische medestudenten, Orhan en Rojda, over te halen om mee te doen met haar tegen het systeem gerichte revolutionaire groep.

De drie vrienden beginnen de status quo in twijfel te trekken en worden langzaam maar zeker trots op hun culturele identiteit. De film bevat ook bergen discussie over Marx, inclusief zelfkritiek scènes waarbij de leden van de groep een van de groepsleden mogen afkraken. Voor mijn gevoel scènes uit een vervlogen tijdperk, maar in Turkije blijkbaar korter geleden dan ik had verwacht.

Langzaam maar zeker sluit de politie het net rondom de groep. Wat een aantal beklemmende en nare scènes oplevert, vooral de ‘verhoormethoden’ van de politie zijn tamelijk gruwelijk om aan te zien (het woord martelingen is meer op z’n plaats).

Ik vond het een erg mooie film, met een verhaal wat redelijk goed in elkaar zit. Het plot springt af en toe wat snel, wat het voor mij als niet kenner van de Turkse moderne geschiedenis soms wat lastig te volgen maakte. Ook de hoeveelheid studentfracties (o.a. Koerdisch, nationalistisch, Marxistisch, Islamitisch) maakte de film af en toe lastig te volgen. Door te focussen op de hoofdpersonen kom je echter een heel eind. Gelet op het gelach en de reacties van mijn buurman (met Turkse of Koerdische wortels schat ik) heb ik zeker niet alle details begrepen.

De film heeft daarmee wel mijn nieuwsgierigheid geprikkeld. Vooral de vele keren dat 12 september langs kwam maken me nieuwsgierig om toch eens uit te zoeken waar die datum voor staat in de Turkse of Koerdische geschiedenis.

Helen (2008)

Geplaatst: 26 januari 2009 in Film
Tags:, , , , ,

Helen (2008) is de debuut speelfilm van het regisseurs duo Christine Molloy en Joe Lawlor.

Het verhaal begint met een mooi lang en dromerig shot van de 18-jarige Joy, die in het park afscheid neemt van haar vrienden en een andere kant opgaat. De muziek is al dusdanig onheilspellend dat je op je klompen aanvoelt dat het ondanks de onschuldige en lieflijke beelden ergens fout moet gaan.

In een van de eerst volgende scènes blijkt dat te kloppen als de politie een ander meisje, Helen, vraagd om Joy te ‘spelen’ in een reconstructie waarmee de politie Joys laatst bekende handelingen wil reconstrueren.

Helen heeft geen ouders; ze heeft haar hele leven in instellingen gewoond en heeft nooit met iemand een hechte band opgebouwd. Joy had alles: liefhebbende ouders, een vriendje, een zonnige toekomst. Langzaam begint Helen zich in te leven in haar rol, en bezoekt ze mensen en plekken die Joy heeft gekend. Stilletjes en voorzichtig manoeuvreert ze zich in het leven van het verdwenen meisje. Probeert Helen erachter te komen wat er die dag met Joy is gebeurd, of is ze op zoek naar haar eigen identiteit?

Dat laatste had ik zelf niet uit de film gehaald. Het camerawerk en de lange schots zijn zeer mooi, de plot vind ik niet overal even sterk of geloofwaardig. Voor een eerste film desalniettemin zeker geslaagd.

Bij de Q&A wist Joe Lawlor niet van ophouden bij de discussie over zijn film met het publiek. Nadat vriendelijk verzocht was om de zaal te verlaten om ruimte te maken voor de volgende voorstelling bleek hij na afloop van die voorstelling nog steeds buiten de zaal in discussie met een aantal mensen uit het publiek. Mooi om te zien zo’n gedreven regisseur die uitgebreid de tijd neemt voor z’n publiek. Dat levert de film in mijn ogen een extra plusje op :-)

Helen (2008) op IMDB.com

2 Birds (2008)

Geplaatst: 26 januari 2009 in Film
Tags:, , , , ,

Gisterochtend begon ik de dag met 2 Birds (2008), een korte film van de IJslandse regisseur Rúnar Rúnarsson.

2 Birds is een tedere film over jonge pubers die elkaar duidelijk leuk vinden en voorzichtig om elkaar heen draaien, zoekend naar wat ze aanmoeten met hun gevoelens

Ze belanden op een ruig feestje bij vrienden thuis en vallen na het gebruik van drugs en alcohol in elkaars armen in slaap. Het feestje loopt uit de hand, maar in zekere zin weet hij haar in bescherming te nemen.

Ik vond ‘t een matige short, die erg traag ging. Het overkomt me niet vaak dat ik bij een korte film op m’n horloge kijk om te zien hoe lang de film al bezig is of dat ik tijdens de short wil weglopen.

Akumu Tantei 2 (2008)

Geplaatst: 24 januari 2009 in Film
Tags:, , , , ,

Gisteravond had ik een korte dienst, met slechts één film in de zaal waar ik als zaalwacht vrijwilliger was. Dat betekende dat er nog ruimte was om zelf een andere film uit te kiezen.

Na wat rondvragen bij de andere vrijwilligers van Cinerama en het lezen van de Doorman werd het Akumu Tantei 2 (Nightmare Detective 2). Ook omdat deze aangeraden werd door de programmeur van het festival in de Doorman (het vrijwilligersblad van het Festival).

Een goede keus. De film wordt omschreven als:

Bloedstollende horror zonder bloedvergieten.

Het verhaal gaat over een meisje dat hulp zoekt bij de Nightmare Detective, de speurder die dromen kan betreden. De detective wordt echter zelf geplaagd door angstaanjagende dromen. Het meisje geeft niet op, maar de nachtmerries van de detective ook niet.

De film zit vol met beklemmende scenes. Waaronder een met een buslading omgekomen mensen die niet weten dat ze dood zijn. Deze worden aangekondigd door een blaffende hond met bloeddoorlopen ogen en blinkende tanden die weggelopen lijkt uit The Neverending Story.

Nightmare Detective 2 speelt ook fraai met de vraag of je kijkt naar de werkelijkheid of naar een droom. Verschillende scenes komen meerdere keren terug in licht aangepaste vorm. De ene keer is het een droom de andere keer is het realiteit. Het is lang geleden dat ik een film heb gezien die daar zo goed mee speelt. Ik denk dat Surviving Style 5+ tijdens het Filmfestival van 2005 een van de laatste is geweest.

Ik ben geen grote liefhebber van het horrorgenre (moet ik teveel m’n ogen dicht houden tijdens de film ;-) maar ik vond Nightmare Detective absoluut de moeite waard. En zo nu en dan zeker bloedstollend eng, al zullen de meningen daar ongetwijfeld over verschillen bij liefhebbers van horror.

Gisteravond heb Together with my father gezien. Een Kazachstaanse film over het leven van een jongen met gescheiden ouders. De jongen woont bij z’n vader, maar ziet z’n moeder nog wel. De film geeft een beeld van de verstoorde familieverhoudingen en hoe de jongen hier mee om probeert te gaan.

De film kon me niet geheel boeien, al blijft het aantrekkelijke van dit soort films dat je een kijkje in de leefwereld van andere landen en culturen krijgt.

Afgelopen woensdag organiseerde CE Delft een congres ter ere van haar 30 jarige bestaan. Onderwerp van het congres was draagvlak voor een effectief klimaatbeleid. Er was een mooi middagvullend programma samengesteld. De opkomst was fors, met naar mijn schatting bijna 200 mensen in het Haagse Diligentia. Om de ‘gewone man’ een plek te geven tussen alle experts, had een van de aanwezigen ((oud-) CE Delft consultant of acteur?) de rol om als ‘Johan de Leraar’ op de discussies te reageren. De dag werd voorgezeten door Frans Rooijers, de huidige directeur van CE Delft.

Helaas zijn de presentaties naar mijn weten niet beschikbaar op slideshare, wel staan er een drietal pdf files op de site van CE. Waarvan 1 de uitkomsten van een onderzoek van Trendbox naar draagvlak voor effectief klimaatbeleid bevat

Het verslag hieronder is op persoonlijke titel en ook terug te vinden op Twitter Search (met excuses aan de volgers die gestoord werden van #CED08).

Een terugblik op 30 jaar CE Delft

Het programma begon met een terugblik op 30 jaar CE Delft met de oud-directeuren Theo Potma en Jan Paul van Soest. Wat me van dit programmaonderdeel vooral is bijgebleven zijn de lessen die de heren voor de toekomst trokken. Theo Potma, de oprichter van CE Delft, begon met:

  1. Open zijn over de inkomens- en werkgelegenheidseffecten voor de burger, niet versluierd zoals bij Green4Sure.
  2. de overheid moet mee willen met de verandering en werken aan het duurzaam nationaal product.
  3. Jan Paul van Soest vulde aan met draagvlak maken “vergt zien is handelen”.

Daarnaast trok Theo Potma nog een aantal lessen uit het oude ‘CE Scenario’, en dan vooral uit de volgens hem mislukte brede maatschappelijk discussie (duidelijk van voor mijn tijd, dus corrigeer gerust via de comments):

  • minister van Aardenne wilde praten over kernenergie, en niet over een bredere economie-milieu-discussie
  • zijn opvolger, minister Terlouw, snapte niet wat er op het spel stond
  • het linkse deel van de milieubeweging schrok van de inkomenseffecten
  • de kernreactor in Tsjernobiel ontplofte (dus geen credits voor Wijnand Duyvendak dit keer ;-)

Hoe ziet VROM draagvlak en effectiviteit?

In dit programma onderdeel gaf Saskia Borgers, Directeur-Generaal Milieu bij het ministerie van VROM, in een speech aan hoe VROM aankijkt tegen draagvlak en effectivititeit. In dit verhaal gaf Saskia Borgers terecht aan dat de overheid niet in haar eentje voor draagvlak kan zorgen. Ze riep de aanwezigen dan ook op om mee te helpen met het creeren van draagvlak. Ook gaf ze aan dat de overheid inmiddels de meeste van de acties (83 van de 88) uit het werkprogramma Schoon en Zuinig (of was het de toekomstagenda energie en innovatie?) in gang heeft gezet. Al met al een keurig verhaal, maar ik miste toch een beetje het vuur en vooral de brug naar de burger toe. Dat bleek het duidelijkst toen ze als antwoord op een vraag van Johan de Leraar verwees naar een sectorakkoord transport. Aan de andere kant ook wel weer begrijpelijk, want het valt niet altijd mee om te schakelen tussen verschillende niveaus. Ik vraag me alleen wel af welke communicatie mensen in de overheid de brug naar het bredere publiek wel weten te slaan.

Effectieve instrumenten van milieubeleid uit het verleden.

In de paneldiscussie gingen Hans Alders, Frans de Haas en Peter Tjan in op hun ervaringen met de invoer van milieumaatregelen in het verleden. Ze gingen daarbij respectievelijk in op de invoer van de ecotaks, EPC (is dat dat woningding?) en de Euronormen voor voertuigen.

Volgens Frans Rooijers blijkt uit onderzoek van Ecorys in opdracht van CE Delft dat de ecotaks goed is voor de helft van de CO2 besparing en is het daarmee een zeer effectief instrument geweest. Hans Alders vertelde dat iedereen in algemeenheid voor principes als de vervuiler betaalt en de inzet marktgerichte instrumenten was. Totdat het concreet werd, toen volgde argumenten die ook volgens hem nu weer opgeld doen bij klimaatbeleid: varierend van dreigen met vertrek naar het buitenland, tot schrikken van de inkomenseffecten door de vakbeweging.

Frans de Haas vertelde dat de EPC op verzoek van het bedrijfsleven door Economische Zaken ontwikkeld is (of dat klopt?). Het bedrijfsleven wilde toe naar een doelgerichte benadering, in plaats van elke keer met nieuwe technische eisen geconfronteerd te worden. Gemeenten waren voor, omdat ze de mogelijkheid kregen om zelf aan de knoppen te gaan draaien en hun eigen ambitieniveau konden bepalen.

Peter Tjan liet met een powerpoint plaatje zien dat het effect van de Euronormen op de emissies van fijn stof, stikstofoxiden (NOx), zwaveldioxiden (SO2) en vluchtige organische stoffen (bv. onverbrande benzine) fors is geweest. Ondanks een negatieve kosten baten analyse voor de auto-industrie. Waarbij Peter Tjan benadrukte dat het volgens hem bij het nemen van milieumaatregelen nooit gaat om een industriele kosten baten analyse, maar altijd om een maatschappelijke kosten baten analyse.

Op de vraag van Johan de Leraar wie hem nu eigenlijk vertegenwoordigt in al de overleggen die hij langs heeft horen komen, antwoord Peter Tjan met de opmerking dat de burger en consument via de overheid vertegenwoordigd worden. Gelet op de lacherige en ontkennende reacties in de zaal werd dat niet echt overtuigend gevonden door de aanwezigen. Waarna Frans de Haas toevoegde dat bij EPC bv. huiseigenaren vertegenwoordigd werden door de Vereniging Eigen Huis. Een van de oudere aanwezigen verzuchtte bij het horen van de discussie over geld:

hou op met dat gezeur over geld, ik lijk wel 30 ipv 80…

Trendbox onderzoek naar draagvlak voor effectief klimaatbeleid in Nederland

Bij dit onderdeel van het programma werd het wat moeilijker om een verslagje in tweets bij te houden. Het publiek kreeg namelijk vragen die per sms beantwoord konden worden. Het hele onderzoek kun je hier vinden. Een paar opvallende uitkomsten: 50% van de Nederlanders (man en vrouw) vind klimaat een groot probleem. Van de mannen vind 14% het echter helemaal geen probleem, terwijl dat bij vrouwen veel lager ligt (2 a 3% uit m’n hoofd). Mijn tweet hierover gaf bij een van mijn twittercontacten wat verwarring, die dacht dat slechts 14% van de mannen klimaatverandering een probleem vind.

Een andere opvallende uitkomst vond ik dat slechts 18% van de Nederlanders gelooft dat een hogere energieprijs leidt tot een lager verbruik. Hoe rechtser mensen stemmen hoe minder geloof er is in prijsbeleid. Wat bij de vraag oproept: waarom dan wel geloven in de vrije markt? Of is het een verkeerde aanname van mij dat ik rechts stemmen associeer met vrije marktdenken en geloof in de onzichtbare hand van de markt?

Overigens ook aardig om op te merken dat van de aanwezige experts een veel groter deel gelooft in de effecten van prijsbeleid.

Maatschappelijke partijen en draagvlak

Bij de paneldiscussie met maatschappelijke partijen schoven Ron Groen (sectorhoofd milieu en economie bij Stichting Natuur en Milieu), Jenneke van Pijpen (vice-voorzitter ABVAKABO FNV), Hans Alders (bestuursvoorzitter EnergieNed), Willem de Jager (adjunct-directeur Mobiele & Business Development Rabobank Nederland) aan.

Hans Alders gaf aan dat er te weinig oog is voor de implementatie van wetgeving. Met als voorbeeld wind op zee en alle vragen die daaromheen spelen, iets wat heel Nederland al in de Tegenlicht discussie over zonne-energie heeft kunnen horen en zien.

Op de vraag hoe je tot draagvlak komt zei Hans Alders dat er contacten zijn tussen EnergieNed en de partijen die Green4Sure hebben laten opstellen. Doel daarvan is om te kijken of het mogelijk is tot een gezamenlijk standpunt van de maatschappelijke partijen te komen over maatregelen uit Green4Sure.

Ron Wit zat op het stokpaard dat convenanten niet werken en nauwelijks extra effect hebben en dat het nodig is om maatregelen van bovenaf op te leggen. Waarop Willem de Jager reageerde door te stellen dat je voor draagvlak niet top down moet werken, maar moet uitgaan van de mens en zijn behoeften. Top down geeft geen gedragsverandering. Duurzame gedragsverandering krijg je volgens Willem de Jager door van onderaf te werken met positieve prikkels, op basis van vrijwilligheid en met de mens en zijn behoeften als centrale uitgangspunt. Convenanten worden volgens Willem de Jager effectiever als je ze doorvertaald naar bedrijfstakken, individuele bedrijven en uiteindelijk naar de individuele werknemer. Waarbij hij met verwijzing naar de filevrije dag een uitspraak van KLM aanhaalde:

Als we vrijwillig de merknaam KLM verbinden met een bepaald ambitieniveau is dat vele malen meer waard dan een contract of wettelijke regels.

Op de vraag van Frans Rooijers of de doelen van de filedag gehaald zijn gaf Willem de Jager aan dat er 2 van de 3 gehaald zijn:

  1. Geslaagd: bewustwording bij individuele burgers
  2. Geslaagd: daling van het aantal files. Niet met 100%, maar wel met 25% minder files. Te weinig maar een mooie aanzet
  3. Mislukt: beeldvorming. Blijkbaar heeft er namelijk een zeer zuur stuk over de filevrije dag in de krant gestaan.

Op de vraag of er een verband is tussen de financiele crisis en de economische crisis durfde enkel Willem de Jager op strikt persoonlijke titel een antwoord te geven:

op wereldschaal is er een relatie, maar op het Nederlandse schaalniveau niet

Kortom: er werd geen ruimte gezien voor een Green New Deal door de panelleden.

Jenneke van Pijpen ging nog kort en voorzichtig in op de brief van de FNV en VNO-NCW over het veilen van emissierechten, waarna het tijd was voor een paneldiscussie met de politiek.

Draagvlak en politiek

Bij dit onderdeel schoven de Tweede Kamerleden Diederik Samson (PvdA), Liesbeth Spies (CDA) en Paulus Jansen (SP) aan. Ze werden ondervraagd door CE Junioren. Niet live, maar via opgenomen filmpjes. Leuk bedacht en de eerste vraag gaf al wat verwarring, door de korte door elkaar gesneden teksten van de kinderen. Daar was niet echt een vraag uit te halen, maar uiteindelijk bleek dat er keurig een vraag aan het eind kwam: Kan je auto’s verbieden?

Liesbeth Spies en Diederik Samson gaven aan dat de huidige automaatregelen zeer effectief zijn. Zowel de slurptaks als de leasebijtelling. Waarbij Samson aangaf dat met name de effectiviteit van de leasebijtelling vele malen groter is dan verwacht. Al schijnt daar nu een rechtzaak over te lopen, of al afgerond te zijn?

Samson vertelde grappend dat zelfs z’n buurman is overgestapt, omdat het voordeel van een lagere bijtelling fors is

Dan maar een lulligere auto

De portomonnee is nog altijd heiliger dan de koe in Nederland (en een praktijkvoorbeeld van het feit dat prijsbeleid werkt…!). Zowel Paulus Jansen als Liesbeth Spies willen meer aandacht voor de fiets. Niet door auto’s te verbieden, maar door mensen te verleiden om de fiets te pakken. Dat is goed voor het milieu, maar belangrijker het is goed voor de gezondheid en de (verkeers) veiligheid. Diederik Samson gaf aan dat hij nog steeds geloofd dat het mogelijk is om de auto uit de mens te krijgen.

De tweede vraag van het jongerenpanel was waarom er geen boete is voor het licht aanlaten. Waarop alle 3 parlementariers aangaven dat je elementaire zaken via regels moet regelen, bv. standby verbruik. Diederik Samson benadrukte terecht dat behalve voor huizen alle productnormen en -eisen via de Europese Unie lopen. Ook zei Samsondat het makkelijk is om het eens te worden met de aanwezigen in de zaal, maar dat het doorvertalen daarvan naar een akkoord op nationaal niveau al een stuk lastiger is. Laat staan op EU niveau, en als we daar zijn dan gaan we nog een maatje verder naar wereldwijd. Samson heette alle aanwezigen van harte welkom in de internationale grindbak.

Het werd nog even een beetje spannend toen Samson na een aanloop via de moeizame start van duurzame energie in Nederland de afgelopen twintig jaar uitkwam bij de huidige SDE. En vol trots vertelde dat de Nederlandse SDE regeling beter is dan de Duitse, behalve de financiering. Uit de reacties uit de zaal bleek dat een deel van de aanwezigen niet overtuigd was. Ik zelf heb geen idee, want ik heb geen van beide bestudeerd. Verder dan de verhalen uit Tegenlicht kom ik dus niet.

De derde vraag was wat kunnen we nog meer doen en hoe krijgen we andere mensen mee? Bij het antwoord op deze vraag dwaalde ik af, vermoeidheid of gebrek aan pit in de antwoorden? Geen idee. De vierde vraag was of de kinderen later nog mochten vliegen. Het eerlijke antwoord daarop van alle drie de parlementariers was dat de keuze is fors minder vliegen of een forse draai van de luchtvaartsector.

Tot slot deed Frans Rooijers een oproep aan de politiek om in actie te komen. In mijn ogen niet erg overtuigend. Aan de ene kant riep hij op tot politieke actie. Aan de andere kant gaf hij aan dat hij en zijn collega’s (en waarschijnlijk alle andere in de zaal) boven het Nederlands gemiddelde zitten qua milieu-impact en klimaatemissies. De eerste vraag die bij mij opkwam:

Wat doet CE Delft in haar bedrijfsvoering en bij het helpen van haar medewerkers om hun milieu-impact te verkleinen?

Ik zou zeggen: neem een voorbeeld aan TNT Planet Me of aan het kabinet, die van duurzame bedrijfsvoering en het betrekken van de medewerkers een van de thema’s in de aanpak duurzame ontwikkeling hebben gemaakt.

Uitreiking prijsvraag

In aanloop naar het congres had CE een prijsvraag uitgeschreven. Er waren 3 genomineerde gekozen uit ruim 20 inzendingen. Dit waren:

  1. Amsterdam Smart Energy City
  2. Solar City 2050
  3. Warmtebeleid in Duitsland en Denemarken

Het sms’ende publiek koos Solar City 2050 als winnaar.

Eindconclusie

Veel informatie, maar weinig pit. Waar is de peperbus? Of zoals Theo Potma, de oprichter van CE Delft, zei op de vraag wat hij van het congres vond:

Ik merk de hele dag geen urgentie… Laat staan zien is handelen

Dit bericht is geschreven op persoonlijke titel en in verkorte versie geplaatst op het Rijksduurzaamheidsnetwerk en op VoorDeWereldVanMorgen


Dit jaar staat Blog Action Day in het teken van armoede. Met bijna 2 miljard mensen die van minder dan 2 dollar per dag rond moeten komen is dat geen overbodige luxe. Zeker niet als je leest wat voor onvoorstelbaar grote bedragen er de afgelopen maanden verdampt zijn op de beurzen.

Daarmee wordt kapitaal voor degene die het hardst nodig hebben nog onbereikbaarder. Daar kun je echter zelf een verschil in maken. Dat kan lokaal door actief te worden bij bv. de Club van 100, een lokale voedselbank

Peer to peer microkrediet

Er zijn inmiddels meerdere sites waar je peer to peer geld kunt lenen aan ondernemers in ontwikkelingslanden.

Het bekendste voorbeeld is Kiva. Bij Kiva is het nu ook mogelijk om teams te vormen en samen te werken. Een tweede voorbeeld is Microplace.

Verreweg het leukste voorbeeld vind ik zelf MyC4. Ten eerste is het een Europees initiatief. Ten tweede kies je zelf in welke ondernemer je investeert en je kunt ook zelf je rentepercentage bepalen.  Bovendien is het een zeer transparante onderneming, geen woekerpolissen met verborgen kosten voor de investeerder of de ondernemer. Alle kosten staan er op en het gebeurt ook dat een ondernemer met z’n MyC4 lening in de hand bij z’n lokale bank een betere lening weet te bedingen. Pech voor de MyC4-investeerders, maar een goede zaak voor ondernemers in Afrika. Het systeem is zo ingericht dat de onderlinge competitie tussen investeerders tot een lagere rente voor de ondernemer leidt.

Arthur Arnold, voorheen CEO van de FMO, heeft als afscheidscadeau geld gevraagd voor een fonds gericht op het financieren van Afrikaanse ondernemers. Dat fonds gaat investeren via MyC4.

Geestelijk armoede

Armoede heeft echter niet alleen fysieke verschijningsvormen. Een groeiend aantal bedrijven riep de afgelopen jaren dat hun personeel alleen met torenhoge beloningen behouden kon blijven. Anders zou talent verdwijnen naar de concurrent of naar het buitenland. In mijn ogen lijden mensen die enkel werken voor het geld aan een vorm van grote geestelijke armoede.

Ik verdien goed en geld is voor mij geen doel, maar een middel. Ik doe mijn best om het geld dat ik heb in te zetten voor het halen van mijn doelen: een betere wereld voor nu en later, en voor hier en elders. Daarom staat mijn spaargeld bij de ASN-bank en beleg ik in hun beleggingsfondsen. Sinds 4 maanden zit een deel van mijn geld ook rechtstreeks in Afrikaanse ondernemers via MyC4.

Mijn actie in het kader van Blog Action Day

In het kader van Blog Action Day heb ik mijn inleg bij MyC4 verhoogd. En wat doe jij?