Post Tagged ‘2008’

Service (2008)

Geplaatst: 26 januari 2009 in Film
Tags:, , , ,

Service (2008) van Brillante Mendoza gaat over een familie die een oude, vervallen bioscoop exploiteert in Manilla. De loop is eruit en daarom geven ze ruimte aan extra service van seksuele aard. De film doet een beetje denken aan Bu San (2003).

Ik vond het een matige film. Met een erg rommelig plot, veel zijlijntjes en onafgemaakte verhaallijnen. Meer een tableau vivant dan een speelfilm. Wel weer aardig om zo’n grote vergane glorie bioscoop te zien, inclusief alle trappen en om te verzinnen hoe het complex in vredesnaam in elkaar zit. Buiten dat vond ik het een weinig boeiende film.

Française (2008)

Geplaatst: 26 januari 2009 in Film
Tags:, , , , ,

6225Française (2008) van Souad El-Bouhati vertelt het verhaal van een 10 jarige meisje (Sophia) dat met haar familie terugkeert van Frankrijk naar Marokko. Ze voelt zich echter Française en geen Marokkaanse. Ze zet alles op alles om op haar achttiende na haar eindexamen terug te keren naar Frankrijk.

Haar ouders en omgeving vinden dit maar niks. Vooral haar moeder vind dat ze thuis hoort in Marokko. Het leven dat ze daar leiden is goed. Het gezin leeft in redelijke welvaart, de kinderen gaan naar school en lopen niet met hoofddoeken rond.

Ik vond het een redelijke film met mooie shots van het Marokkaanse landschap en van een welvarend Marokko. De armoede en sloppenwijken werden kundig vermeden, wat de film m.i. ten goede kwam. Ook werden de dilemma’s van Sophia en haar familie goed voelbaar maakt. Het is geen briljante film, maar de film snijdt wel een actueel thema aan. Want zoals een vriendinnetje in Frankrijk aan Sophia vraagt: wat ben je nou: Marokkaans, Afrikaans, Frans of Arabisch?

Ik was vanmorgen zaalwacht bij een schoolvoorstelling. Hoewel ik me afvraag hoe de film overkwam op de aanwezige scholieren viel het me op dat de zaal relatief rustig was. Buiten het standaardgejoel als er een vrouw in ondergoed in beeld kwam of als er gekust werd in de film. Zeker als je bedenkt dat dit toch geen standaard Hollywoodwerk was, maar veel meer in de Franse traditie van de auteursfilm lag.

Los Bastardos (2008)

Geplaatst: 26 januari 2009 in Film
Tags:, , , , , ,

7498Los Bastardos (2008) van Amat Escalante vertelt het verhaal van een groep illegale Mexicaanse immigranten in de VS. Twee van hun, broers, doen veel voor geld (zo niet alles). In het begin van de film (dat ik zelf gemist heb) nemen ze zelfs een opdracht aan om een vrouw te vermoorden.

De film bouwt langzaam op naar de climax en laat in het midden wie nu werkelijk Bastardos (bastaarden volgens Bablefish) zijn. Is het de Amerikaan die de opdracht geeft of zijn het de illegale Mexicanen die op zoek naar inkomsten de onmenselijk moordopdracht aannemen?

De film laat in ieder geval zien dat de illegale Mexicaanse arbeiders voor allerlei klussen ingehuurd worden door aannemers en boeren. Waarbij ze niet echt vriendelijk behandeld worden en hele dagen staan te wachten op vaste punten op een opdrachtgever. Deze houdt zich veelal pas na enige druk aan z’n woord, zowel in afgesproken beloning als wat betreft het terugbrengen naar een afgesproken locatie.

In de slotscènes is het de vraag wat de broers werkelijk met hun slachtoffer zullen doen, lang had ik het idee dat alles goed af zou lopen. Helaas was dat niet het geval in een van de meest rauwe en walgelijke schietscènes die ik ken.

Bij de Q&A na afloop van de film gaf Amat Escalante aan dat hij bewust voor een hele rauwe en gruwelijke schietscène had gekozen. Om de bezoeker te laten ervaren hoe verschrikkelijk het effect van vuurwapens is, wat mij betreft is hij daar in geslaagd. Dit is duidelijk geen Hollywood of Quintin Tarantino moordscène, maar een die me behoorlijk rauw op het dak viel.

Tot nu toe vind ik Los Bastardos een van de betere films die ik heb gezien tijdens dit Filmfestival Rotterdam, al had de film iets korter gekund.

The Storm (2008)

Geplaatst: 26 januari 2009 in Film
Tags:, , , ,

The Storm (2008) van Kazim Öz speelt zich af begin jaren negentig en beschrijft de hoogtijdagen van de Turkse studentenbeweging. De film focust op de leden van de Koerdische studentenbeweging die hopen op een sociale omwenteling en meer ruimte voor hun Koerdische identiteit.

De film volgt daarbij de ontwikkeling van de achttienjarige Cemal. Voor Cemal is zijn toelating aan de universiteit van Istanbul meer dan alleen een gelegenheid om zijn opleiding voort te zetten: het is zijn grote kans om zijn afgelegen Koerdische dorp in Zuidoost-Turkije voorgoed achter zich te laten.

Als hij met de bus aankomt wordt hij overweldigd door de grandeur van de grote stad. Het verhaal speelt in het begin van de jaren 1990. De activiteiten van de radicale studenten zijn op een hoogtepunt en de politie patrouilleert op het universiteitsterrein.

Cemal volgt zijn colleges en houdt zich gedeisd, maar binnen korte tijd weet de studente Helin hem en twee andere Koerdische medestudenten, Orhan en Rojda, over te halen om mee te doen met haar tegen het systeem gerichte revolutionaire groep.

De drie vrienden beginnen de status quo in twijfel te trekken en worden langzaam maar zeker trots op hun culturele identiteit. De film bevat ook bergen discussie over Marx, inclusief zelfkritiek scènes waarbij de leden van de groep een van de groepsleden mogen afkraken. Voor mijn gevoel scènes uit een vervlogen tijdperk, maar in Turkije blijkbaar korter geleden dan ik had verwacht.

Langzaam maar zeker sluit de politie het net rondom de groep. Wat een aantal beklemmende en nare scènes oplevert, vooral de ‘verhoormethoden’ van de politie zijn tamelijk gruwelijk om aan te zien (het woord martelingen is meer op z’n plaats).

Ik vond het een erg mooie film, met een verhaal wat redelijk goed in elkaar zit. Het plot springt af en toe wat snel, wat het voor mij als niet kenner van de Turkse moderne geschiedenis soms wat lastig te volgen maakte. Ook de hoeveelheid studentfracties (o.a. Koerdisch, nationalistisch, Marxistisch, Islamitisch) maakte de film af en toe lastig te volgen. Door te focussen op de hoofdpersonen kom je echter een heel eind. Gelet op het gelach en de reacties van mijn buurman (met Turkse of Koerdische wortels schat ik) heb ik zeker niet alle details begrepen.

De film heeft daarmee wel mijn nieuwsgierigheid geprikkeld. Vooral de vele keren dat 12 september langs kwam maken me nieuwsgierig om toch eens uit te zoeken waar die datum voor staat in de Turkse of Koerdische geschiedenis.

Helen (2008)

Geplaatst: 26 januari 2009 in Film
Tags:, , , , ,

Helen (2008) is de debuut speelfilm van het regisseurs duo Christine Molloy en Joe Lawlor.

Het verhaal begint met een mooi lang en dromerig shot van de 18-jarige Joy, die in het park afscheid neemt van haar vrienden en een andere kant opgaat. De muziek is al dusdanig onheilspellend dat je op je klompen aanvoelt dat het ondanks de onschuldige en lieflijke beelden ergens fout moet gaan.

In een van de eerst volgende scènes blijkt dat te kloppen als de politie een ander meisje, Helen, vraagd om Joy te ‘spelen’ in een reconstructie waarmee de politie Joys laatst bekende handelingen wil reconstrueren.

Helen heeft geen ouders; ze heeft haar hele leven in instellingen gewoond en heeft nooit met iemand een hechte band opgebouwd. Joy had alles: liefhebbende ouders, een vriendje, een zonnige toekomst. Langzaam begint Helen zich in te leven in haar rol, en bezoekt ze mensen en plekken die Joy heeft gekend. Stilletjes en voorzichtig manoeuvreert ze zich in het leven van het verdwenen meisje. Probeert Helen erachter te komen wat er die dag met Joy is gebeurd, of is ze op zoek naar haar eigen identiteit?

Dat laatste had ik zelf niet uit de film gehaald. Het camerawerk en de lange schots zijn zeer mooi, de plot vind ik niet overal even sterk of geloofwaardig. Voor een eerste film desalniettemin zeker geslaagd.

Bij de Q&A wist Joe Lawlor niet van ophouden bij de discussie over zijn film met het publiek. Nadat vriendelijk verzocht was om de zaal te verlaten om ruimte te maken voor de volgende voorstelling bleek hij na afloop van die voorstelling nog steeds buiten de zaal in discussie met een aantal mensen uit het publiek. Mooi om te zien zo’n gedreven regisseur die uitgebreid de tijd neemt voor z’n publiek. Dat levert de film in mijn ogen een extra plusje op :-)

Helen (2008) op IMDB.com

2 Birds (2008)

Geplaatst: 26 januari 2009 in Film
Tags:, , , , ,

Gisterochtend begon ik de dag met 2 Birds (2008), een korte film van de IJslandse regisseur Rúnar Rúnarsson.

2 Birds is een tedere film over jonge pubers die elkaar duidelijk leuk vinden en voorzichtig om elkaar heen draaien, zoekend naar wat ze aanmoeten met hun gevoelens

Ze belanden op een ruig feestje bij vrienden thuis en vallen na het gebruik van drugs en alcohol in elkaars armen in slaap. Het feestje loopt uit de hand, maar in zekere zin weet hij haar in bescherming te nemen.

Ik vond ‘t een matige short, die erg traag ging. Het overkomt me niet vaak dat ik bij een korte film op m’n horloge kijk om te zien hoe lang de film al bezig is of dat ik tijdens de short wil weglopen.

Akumu Tantei 2 (2008)

Geplaatst: 24 januari 2009 in Film
Tags:, , , , ,

Gisteravond had ik een korte dienst, met slechts één film in de zaal waar ik als zaalwacht vrijwilliger was. Dat betekende dat er nog ruimte was om zelf een andere film uit te kiezen.

Na wat rondvragen bij de andere vrijwilligers van Cinerama en het lezen van de Doorman werd het Akumu Tantei 2 (Nightmare Detective 2). Ook omdat deze aangeraden werd door de programmeur van het festival in de Doorman (het vrijwilligersblad van het Festival).

Een goede keus. De film wordt omschreven als:

Bloedstollende horror zonder bloedvergieten.

Het verhaal gaat over een meisje dat hulp zoekt bij de Nightmare Detective, de speurder die dromen kan betreden. De detective wordt echter zelf geplaagd door angstaanjagende dromen. Het meisje geeft niet op, maar de nachtmerries van de detective ook niet.

De film zit vol met beklemmende scenes. Waaronder een met een buslading omgekomen mensen die niet weten dat ze dood zijn. Deze worden aangekondigd door een blaffende hond met bloeddoorlopen ogen en blinkende tanden die weggelopen lijkt uit The Neverending Story.

Nightmare Detective 2 speelt ook fraai met de vraag of je kijkt naar de werkelijkheid of naar een droom. Verschillende scenes komen meerdere keren terug in licht aangepaste vorm. De ene keer is het een droom de andere keer is het realiteit. Het is lang geleden dat ik een film heb gezien die daar zo goed mee speelt. Ik denk dat Surviving Style 5+ tijdens het Filmfestival van 2005 een van de laatste is geweest.

Ik ben geen grote liefhebber van het horrorgenre (moet ik teveel m’n ogen dicht houden tijdens de film ;-) maar ik vond Nightmare Detective absoluut de moeite waard. En zo nu en dan zeker bloedstollend eng, al zullen de meningen daar ongetwijfeld over verschillen bij liefhebbers van horror.