Post Tagged ‘milieu-economie’

Dat is de strekking van discussies die de Republikeinen in de VS voeren. Veel van de discussies die in de VS beginnen belanden uiteindelijk ook in Nederland. Daarom nu maar vast twee fragmenten uit The Colbert Report over het effect van het Amerikaanse milieuagentschap (EPA) op de werkgelegenheid. Om te starten de intro:

YES! This job-killing cemetery is murdering jobs and then burying them in itself. Jobs. Everyone knows pollution is a job creator.”

En het interview met Carol Browner, voormalig hoofd van de EPA:

Bron: Clean Environment Smackdown: Stephen Colbert and Former EPA Chief Carol Browner Debate

De economische wetenschap is sinds de economische recessie niet overal even populair. Het onderstaande filmpje met Rob Harmon laat zien dat creatief gebruik van de inzichten die de economische wetenschap biedt in menselijk handelen met wat creativiteit & juridische hulp ten bate van het milieu ingezet kunnen worden. Met als resultaat: meer water in de sloot ;-)

Een paar jaar geleden schreef ik op mijn blog twee stukken over de vraag of het Chinese milieubeleid tandjes aan het krijgen was. Ik vroeg me toen ook af of milieubeleid in China ten koste zou gaan van economische groei. Gezien de forse bedragen die Chinese clean tech bedrijven ophalen denk ik zelf inmiddels dat het de economie van China alleen maar verder aanjaagt.

Op maandag 15 maart zendt VPRO’s Tegenlicht om 20.55u op Nederland 2 de documentaire De Regenmakers – het groene verzet in China uit. Volgens Duurzaam Nieuws is het een indringende en poëtische documentaire waarin filmmaker Floris-Jan van Luyn vier milieustrijders in China volgt. Op de grens van heldenmoed en koppigheid, vertellen zij over hun strijd tegen de stugge en soms agressieve lokale autoriteiten.

De Regenmakers is film van Floris-Jan van Luyn, geproduceerd door Submarine, in samenwerking met de VPRO en ZDF. De documentaire wordt uitgezonden door Tegenlicht, in het kader van het thema ‘De groene transitie.’

Annie Leonard heeft na het succesvolle filmpje The Story of Stuff een nieuw filmpje gemaakt. Dit keer vertelt ze het verhaal van CO2-emissiehandel (in de VS cap & trade genoemd).

Helaas is het filmpje wat selectiever onderbouwd dan story of stuff. Wat voor de econoom Nat Keohane aanleiding was om een reactie te maken:

Oordeel vooral zelf.

Voor meer informatie: zie Carboncapfacts.org en Story of Stuff Cap&Trade.

Mijn mening

Als milieu-econoom zit ik meer op de lijn van Keohane. Het Europees emissiehandel voor CO2 is gebaseerd op het succes van het Amerikaanse emissiehandelsysteem voor zwaveldioxide. Je weet wel dat spul dat zure regen en ‘waldsterben’ veroorzaakt. Een van de vorige redenen om te roepen:

de wereld vergaat, koop een spaarlamp.

Mijn tip aan de milieubeweging: knoop de volgende woorden van Peter Senge uit zijn boek The Necessary Revolution tussen je oren:

People invest enormous amounts of time and energy trying to make a better world by fighting against the world they don’t want. (…) Fighting threats you seek to avoid can be a powerful motivator, but only to a certain extent. Once the threat goes away, so too does the motivation to change. (…) Ultimately, change strategies based on reacting to threats limit the commitment, imagination, and collective intelligence needed for ongoing innovation.

En dat is in mijn ogen precies wat er gebeurd is na de gevaren van de aantasting van de ozonlaag en zure regen. De acute gevaren van beide zijn opgelost en de wereld is er niet aan ten onder gegaan. Exit reden om te veranderen. Nu onder druk van stijgende grondstofprijzen en klimaatverandering is er weer een momentum (geweest) voor verandering. Waarbij er kans is om de ladder van Lansing weer een sportje op te klauteren en misschien zelfs wel richting de circulaire economie van Louise Vet te komen.

Om Peter Senge nog een keer aan te halen:

The view, shared by many within organizations and throughout society, that change will never occur without desperation and fear carries with it a subtle and profoundly limiting message – that we are incapable of changing simple because we have a of what we truly want. If the desperation theory were truly correct, we never would have learned how to walk, talk, ride bicycles, or become a violinist or engineer. These profound learning processes were drive by aspiration, not desperation, and learning to create a regenerative society and economy will be no different.

Bronnen: Story of Stuff via Project Electric Vehicle, reactie via Tim Haab van Env-Econ.net

Ik had Louise Vet al een keer horen spreken tijdens het jaarcongres van Leren voor Duurzame Ontwikkeling in 2008. Dit jaar bij TEDxAmsterdam zat het verhaal nog beter in elkaar. Een inspirerend voorbeeld van omdenken naar circulaire economie. Het kan wel, en voortaan moet iedere bezoeker ook wat fosfaat achterlaten bij het NIOO

Dat lijkt de achterliggende discussie op het weblog Env-Econ in de commentaren op de post A Drive Less! success story. Een erg vermakelijke discussie, drie citaten:

Tim Haab:

(…)

So now I’m doing the math. That’s a savings of $16.50 a commuting day ($5 in fare plus $2 in gas). He’s saving $96.50 a week. $4,439 a year**. That’s a Jet Ski to ride on Lake Lanier–we’re on our way.  Or a family vacation–he has 3 kids.  Or a motorcycle–his wife is going to kill me if she reads that.  Or a semester of college–ok not quite.  But you get the point.

(…)

Odograph:

Jet Ski? Man, you are some crazy kind of Environmental Economics blog. I do see Lake Lanier Vacation Rental advertises mountain biking, canoing, and kayaking … human powered sports, good for you and good for the planet.

(…)

Tim Haab:

If at some point in the past I have left you with the impression that I am an environmentalist, I apologize for the confusion. I am an economist who applies his training to environmental issues. I am also a utility maximizing consumer who likes to periodically ride really fast on the water.

(…)

Het gaat nog even verder, maar dat kun je op env.econ.net lezen.

Altijd leuk om als milieu-econoom weer eens een stuk te lezen over de voors en tegens van vrijwillige CO2-compensatie, bezien vanuit economisch perspectief. Let in het artikel op de introductie van de mogelijkheid dat de mogelijkheid tot het ‘afkopen van je schuldgevoel’ een negatief effect heeft op je gedrag, waardoor je minder milieuvriendelijk gedrag gaat vertonen. Wat per saldo tot meer milieuvervuiling kan leiden. Wie zegt dat economen alleen naar cijfertjes kijken?

Environmental Economics: The 5th District tackles carbon offsets

Een onderzoek van New Carbon Finance laat het verschil zien tussen de kosten van reductie met en zonder handel met het buitenland. Zonder buitenlandse handel stijgt de prijs van CO2-rechten in de VS naar $ 40 in 2015, ervan uitgaande dat de Lieberman-Warner bill wordt aangenomen. Als handel in carbon credits met het buitenland (bv. China en India) wel wordt toegestaan zal de prijs per ton CO2 $15

The impact on U.S. consumer level energy prices of a carbon price of $15 vs. $40 a tonne is estimated by New Carbon Finance as follows:

At $15 a tonne:

* Electricity would increase seven percent in real terms from today’s average U.S. retail price (marginally higher than increases seen over the past four years);
* Gasoline would increase four percent (approximately 13 cents a gallon in today’s terms, small relative to increases caused by higher oil prices); and
* The impact on the price of natural gas would be five percent.

At $40 a tonne:

* Electricity would increase 20 percent in real terms from today’s average U.S. retail price;
* Gasoline would increase 12 percent (35 cents a gallon); and
* The price of natural gas would increase about 10 percent.

De besparingen van buitenlandse handel in CO2-rechten voor de VS lopen op tot $145 miljard. Aangezien het broeikaseffect een mondiaal probleem is maakt het voor de impact op het klimaat niet uit waar je de emissies reduceert. En van 145 miljard dollar kun je heel veel extra CO2-emissies reduceren… Of je kan er andere nuttige dingen van doen. Zo zijn er nog steeds dagen dat het niet op mijn rekening staat ;-)

Hetzelfde geldt voor Nederland en de EU, door handel met het buitenland of landen buiten de EU kun je de kosten van reductie sterk beperken. Als milieu-econoom snap ik de houding van GroenLinks dan ook niet.

Bron: Prediction: $1 Trillion U.S. Carbon Market By 2020 · Environmental Leader · Green Business and Corporate Sustainability News

nrc.nl – Economie – Schiphol verwacht stagnatie door vliegbelasting

Schiphol verwacht dat het aantal te verwerken passagiers en het aantal vluchten dit jaar niet zal groeien ten opzichte van 2007. De stagnatie wijt de luchthaven aan de vliegbelasting die op 1 juli zal worden ingevoerd.

(…)

Cerfontaine vindt de maatregel slecht voor het milieu, omdat je kunt zien aankomen dat veel mensen zullen uitwijken naar luchthavens buiten Nederland.

Een effectieve milieuheffing, of heeft de topman van Schiphol gelijk en is de vliegbelasting slecht voor het milieu?

Persoonlijk denk ik dat het effect van uitwijken gering is. Voor de uitstoot van de vliegtuigen zal het weinig uitmaken of ze landen op Schiphol, Dusseldorf of Zaventem. Ik kan me verschillen in milieu-effecten voorstellen voor:

  • de milieuvriendelijkheid van het transport naar het vliegveld toe
  • de af te leggen afstand naar het vliegveld
  • de milieuvriendelijkheid van het vliegveld
  • de ‘milieugebruiksruimte’ van Schiphol in vergelijking met andere vliegvelden voor lokale en regionale milieuthema’s (bv. luchtkwaliteit en geluidshinder)

Of deze zaken echt significante verschillen opleveren voor de totale reis weet ik niet. Voor korte afstanden kan ik me nog voorstellen dat de afstand naar het vliegveld invloed heeft, daar staat tegenover dat een deel van de passagiers een andere vervoersmiddel zal kiezen, bv. de trein. Voor lange afstanden vind ik de bewering dat de vliegbelasting slecht is voor het milieu ruim onvoldoende onderbouwd. Dat het slecht is voor de concurrentiepositie van Schiphol en voor hun groeikansen dat geloof ik meteen.