Bootje kopen?

Eind jaren veertig van de vorige eeuw, net na de oorlog, zijn mijn grootouders getrouwd. Voor de uitzet waren nog slaapkamermeubels nodig. Een aandeelhouder van de zaak, waar mijn grootvader voor werkte, (dhr. Spakman) wist echter een betere bestemming voor het geld: hij had een pampus staan, waar hij niks mee deed. Mijn opa hoefde niet lang na te denken, de slaapkamermeubels konden wachten. De kans om een pampus te kopen niet. Sindsdien is De Noord, met wedstrijdlicentie no. 166, in zijn bezit. In de loop der jaren heeft mijn opa een hoop wedstrijden gewonnen met De Noord. Het is een snelle boot gemaakt van mahonie. Mijn opa is onderhand 89 en had dit jaar geen zin meer in het onderhoud. Ik vind het al jaren ontzettende zonde als dat reden is om De Noord weg te doen, zeker omdat mijn opa hem al ruim 55 jaar in z’n bezit heeft. Het eeuwfeest binnen de familie moet toch haalbaar zijn? Een week voor m’n verjaardag kreeg ik dit jaar een telefoontje dat ik de boot mocht overnemen, als ik nog steeds belanstelling had. Erg lang heb ik daar niet over nadenken.

Ik heb mezelf meermalen vertwijfeld afgevraagd waar ik in vredesnaam aan begonnen ben, ruim twee maanden lang was het vier dagen werken en drie dagen klussen aan de boot. Na twee maanden was het onderwaterschip weer in redelijke staat gebracht en klaar voor het nieuwe seizoen. Wat een voldoening om dan in de boot te zeilen en te zien dat hij weinig water maakt. Na een week zeilen in Friesland weet ik het overigens zeker: een betere keus dan te proberen de boot in de familie te houden had ik niet kunnen maken. De Noord zeilt fantastisch, super scherp aan de wind en na ruim 20 jaar zeilen ken ik al z’n kuren en reacties op de wind. Ok, zo relaxed als mijn opa zeilt lukt me nog niet…

En het varen op groot water is nog onwennig, maar dat komt vanzelf.

Deze winter staat er groot onderhoud op het programma, waarbij in ieder geval de kiel, de binnenkielbalk, de kielbouten en een twintigtal spanten vervangen zullen moeten worden. Optioneel is het volledig kaalhalen van het vernis, en het ontweren van het hout. Dit zorgt ervoor dat de warme, roordbruine gloed van het mahonie weer terugkeert. Het brengt echter ook extra werk met zich mee. Deels werk dat ik moet laten doen, deels werk dat ik zelf ga doen.

En dan volgend jaar: ZEILEN!!! Helaas nog geen wedstrijden, want de boot vaart nog met het oude zeilplan. Eerst uitzoeken wat de verschillen precies zijn met het nieuwe zeilplan, en welke modificaties aan de boot nodig zijn om aan de nieuwe eisen te voldoen. De originele meetbrief uit 1948 heb ik nog 🙂 Dus dat is geen probleem. En ook niet onbelangrijk voor wedstrijdzeilen in een pampus: er ontbreekt nog een fokkenist. Maar da’s allemaal geen probleem, vooralsnog ben ik ruim 20 jaar te jong voor de klasse (afgaande op de pampussen die ik tegengekomen ben in Friesland).

PS Als je deze zomer fotos hebt gemaakt van De Noord in Friesland (en ja, er stonden er genoeg met (foto)cameras in de hand), dan ontvang ik graag een afdruk, electronisch of op papier!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.