Sonatine (1993)

Met Sonatine (1993) beleefde Takeshi Kitano internationaal z’n grote doorbraak. Hoewel ik een aantal films die hij heeft geregisseerd al heb gezien; o.a. Hana-bi (1997), Zatôichi (2003), Kikujiro no natsu (1999), Brother (2000); ontbrak Sonatine tot voor kort op de lijst. Ik had er al wel een veel over gelezen en gehoord, maar had de film nog niet gezien. Deze week is het er eindelijk van gekomen, nadat ik ‘m tijdens het Filmfestival Rotterdam had weten gekocht.

De film verteld het verhaal van een middelmatige yakuza, Aniki Murakawa(gespeeld door Takeshi), die een lucratief gebied in Tokyo beheert voor z’n familie. Hij wordt met z’n clan naar Okinawa gestuurd om een geschil tussen rivaliserende bendes op te lossen. Hij vertrouwd het niet, maar gaat toch. Binnen een paar dagen zijn een aantal van z’n mensen dood, terwijl het doel onduidelijk blijft.

Aniki besluit naar het strand te vluchten met de overgebleven leden van z’n clan. Op het strand doden ze de tijd met spelletjes. Vooral het vuurwerkgevecht is schitterend opgenomen en surrealistisch om te aanschouwen. Het stoicijnse spel van Takeshi, en de valse spelletjes die hij speelt met z’n bendeleden zijn verrassend en de afloop vaak onverwacht.

Tijdens het verblijf op het strand redt Aniki een vrouw van verkrachting, waarna zich een relatie tussen de twee ontwikkelt. Tegelijkertijd komt hij er langzaamaan achter dat hij erin geluisd is en zint hij op wraak. Maar als dat lukt, waar leef je dan eigenlijk voor?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.