Islam & achterlijkheid, een deja vu gevoel

Als ik Wilders hoor spreken over de islam krijg ik telkens weer een deja vu gevoel. Ik wist het gevoel tot vandaag telkens niet goed te plaatsen. Maar vandaag kwam ik na wat speuren in mijn boekenkast het boek De cultuur van middeleeuws Europa van Jacques le Goff tegen. Het is jaren geleden dat ik het gelezen heb, maar al  snel vond ik onderstaande citaten over de verhouding tussen christendom en islam. Schrijf het eerste stuk in de tegenwoordige tijd en vervang de woorden antichrist en middeleeuwer en ik het is bijna alsof ik Wilders hoor spreken:

De vijandschap die de middeleeuwse christenen tegen de Byzantijnen koesterden ging gepaard met een zekere mate van gewetenswroeging. Ten opzichte van de moslims speelden dergelijke problemen in het geheel niet. De moslim was de ongelovige, de vijand bij uitstek. Er kon geen sprake zijn van het sluiten van compromissen, de tegenstelling tussen christenen en moslims was totaal. Paus Urbanas II had het karakter ervan vastgelegd tijdens zijn afkondiging van de eerste kruistocht te Clermont in 1095: ‘Wat een vernedering zou het voor ons zijn als dit ongelovige en terecht verachte ras, deze gedegenereerden zonder enige menselijke waardigheid, deze vuige slaven van de duivel, het zouden winnen van het uitverkoren volk van de almachtige God.’

(…)

Mohammed was een schrikbeeld, een van de ergste waardoor de middeleeuwse christenheid werd geplaagd. Hij vervulde de middeleeuwers met apocalyptische visioenen en werd altijd in verband gebracht met de antichrist.

(pagina 181-182)

Ondanks deze negatieve opvattingen gingen handel en vooral intellectuele contacten gewoon door:

Ook de intellectuele contacten bleven bestaan, hoewel weinig christelijke intellectuelen de behoefte voelden om de kant van de moslims te kiezen.

(…)

De kruistochten ten spijt veroverde de Arabische wetenschap stormenderhand de christenheid. De Arabische wetenschap lag ten grondslag aan de renaissance uit de twaalfde eeuw, in ieder geval was zij de drijvende kracht erachter. De Arabieren brachten de christelijke geleerden in contact met de Griekse wetenschap. De islamitische geleerden droegen de kennis uit de oudheid, opgeslagen in de oosterse bibliotheken, opnieuw uit tot aan de grenzen van de Arabische wereld, tot in Spanje aan toe. Daarheen reisden de christelijke geleerden, in het voetspoor van de Reconquista, vol verlangen en begeerte naar deze kennis. Toledo trok, na herovering door de christenen in 1085, al deze dorstenden naar kennis als een magneet aan, het eerst vertalers. Het aanzien van de Arabische wetenschap was zo groot dat Adelard van Bath, een middeleeuwse geleerde, verklaarde zijn eigen ideeën vaak toe te schrijven aan de Arabieren om ze gemakkelijker geaccepteerd te krijgen.

(pagina 183-184)

Tja, er is blijkbaar een tijd geweest dat Europa en het christendom de (achterlijke) watjes op het wereldtoneel waren… Zelfs het contact met wat op gymnasia als de bakermat van onze westerse beschaving wordt onderwezen, de Griekse oudheid, waren we kwijt. Die bakermat is ons volgens Le Goff teruggeven door de moslims. Het kan verkeren zal ik maar zeggen. Of harder gezegd: dankzij de goed ontwikkelde moslims van de 11e en 12e eeuw hebben Europa en het christendom weer kennis opgedaan van klassiekers als Homerus, Plato en Socrates.

Het boek De cultuur van middeleeuws Europa van Jacques le Goff is ook een aanrader als je enig besef wilt krijgen van de vele schisma’s binnen het christendom. En dan niet alleen protestants en katholiek, maar vooral de schisma’s tussen de orthodoxe christenen aan de ene kant en de  katholiek/protestantse aan de andere kant.

0 gedachten over “Islam & achterlijkheid, een deja vu gevoel”

  1. Samir,

    Succes met je werkstuk! Als je meer informatie nodig hebt, laat maar weten. Ben geen specialist, maar weet als geinteresseerde leek wel een en ander van Nederlandse geschiedenis. Mooiste uitdrukking uit de Gouden Eeuw: liever Moors dan Paaps.. Jonathan Israel noemt in z’n boeken over de geschiedenis van Nederland zelfs dat Nederland bijna een verbond had gesloten met Marokko om samen tegen de Spanjaarden op te trekken. Nederland (lees de Republiek der 7 Verenigde Provincien) was alleen bang daarmee de steun van de protestantse landen in Europa te verliezen. Passage daarover zit volgens mij in het boek The Dutch Republic van Jonathan Israel.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.