2 Birds (2008)

Gisterochtend begon ik de dag met 2 Birds (2008), een korte film van de IJslandse regisseur Rúnar Rúnarsson.

2 Birds is een tedere film over jonge pubers die elkaar duidelijk leuk vinden en voorzichtig om elkaar heen draaien, zoekend naar wat ze aanmoeten met hun gevoelens

Ze belanden op een ruig feestje bij vrienden thuis en vallen na het gebruik van drugs en alcohol in elkaars armen in slaap. Het feestje loopt uit de hand, maar in zekere zin weet hij haar in bescherming te nemen.

Ik vond ’t een matige short, die erg traag ging. Het overkomt me niet vaak dat ik bij een korte film op m’n horloge kijk om te zien hoe lang de film al bezig is of dat ik tijdens de short wil weglopen.

Akumu Tantei 2 (2008)

Gisteravond had ik een korte dienst, met slechts één film in de zaal waar ik als zaalwacht vrijwilliger was. Dat betekende dat er nog ruimte was om zelf een andere film uit te kiezen.

Na wat rondvragen bij de andere vrijwilligers van Cinerama en het lezen van de Doorman werd het Akumu Tantei 2 (Nightmare Detective 2). Ook omdat deze aangeraden werd door de programmeur van het festival in de Doorman (het vrijwilligersblad van het Festival).

Een goede keus. De film wordt omschreven als:

Bloedstollende horror zonder bloedvergieten.

Het verhaal gaat over een meisje dat hulp zoekt bij de Nightmare Detective, de speurder die dromen kan betreden. De detective wordt echter zelf geplaagd door angstaanjagende dromen. Het meisje geeft niet op, maar de nachtmerries van de detective ook niet.

De film zit vol met beklemmende scenes. Waaronder een met een buslading omgekomen mensen die niet weten dat ze dood zijn. Deze worden aangekondigd door een blaffende hond met bloeddoorlopen ogen en blinkende tanden die weggelopen lijkt uit The Neverending Story.

Nightmare Detective 2 speelt ook fraai met de vraag of je kijkt naar de werkelijkheid of naar een droom. Verschillende scenes komen meerdere keren terug in licht aangepaste vorm. De ene keer is het een droom de andere keer is het realiteit. Het is lang geleden dat ik een film heb gezien die daar zo goed mee speelt. Ik denk dat Surviving Style 5+ tijdens het Filmfestival van 2005 een van de laatste is geweest.

Ik ben geen grote liefhebber van het horrorgenre (moet ik teveel m’n ogen dicht houden tijdens de film 😉 maar ik vond Nightmare Detective absoluut de moeite waard. En zo nu en dan zeker bloedstollend eng, al zullen de meningen daar ongetwijfeld over verschillen bij liefhebbers van horror.

Together with my father (2008)

Gisteravond heb Together with my father gezien. Een Kazachstaanse film over het leven van een jongen met gescheiden ouders. De jongen woont bij z’n vader, maar ziet z’n moeder nog wel. De film geeft een beeld van de verstoorde familieverhoudingen en hoe de jongen hier mee om probeert te gaan.

De film kon me niet geheel boeien, al blijft het aantrekkelijke van dit soort films dat je een kijkje in de leefwereld van andere landen en culturen krijgt.

Beautiful Crazy (2009)

Mijn eerste film van het Filmfestival Rotterdam was gisteren Beatiful Crazy (2009). Een uitverkochte zaal en betoverend mooi camerawerk:

Een uitbundige film met een fladderend verhaal en drie fladderende jonge mooie meisjes. Spectaculair gemonteerd en met een spectaculaire cameravoering van de Nederlandse Leonard Retel Helmrich. Een film zo speels, maar ook dramatisch, als de liefde van een zeventienjarige. Leuk en onstuimig.

Het camerawerk en de montage waren zeker heel erg mooi gedaan. Jammer alleen dat het verhaal zelf niet opschoot in z’n ontwikkeling. Daarnaast bleef de film naar mijn mening hangen in trucjes. Erg jammer, want het mooie camerawerk en de muziek waren beter tot hun recht gekomen als het verhaal ook nog wat hadden voorgesteld.

Al met al een matige start van het festival. Dat geeft niet, want ik laat me rustig verrassen en de pareltjes komen vanzelf een keer voorbij. De tijd dat ik ging puzzelen welke van de 700 films ik perse wil zien is voorbij. Ik laat het festival lekker over me heen komen.

Deep end (1971)

Gisteravond heb ik Deep end (1971) gezien op het Filmfestival Rotterdam. Een waar meesterwerk van Jerzy Skolimowski volgens het programmaboekje.

Het verhaal gaat over een jongen van 15 die een baantje krijgt in een zwembad, cq. badhuis. Hij wordt verliefd op een oudere vrouw die daar werkt en die naast haar verloofde links en rechts wat bij scharrelt met andere mannen.

De film zal vast een goed tijdsbeeld geven of anderszins belangwekkend zijn, ik vond ‘m echter matig. Deels lag dat aan de kwaliteit van de kopie en het geluid. Deels ook aan een plot dat niet echt evenwichtig opgebouwd was, waarin allerlei vreemde wendingen zaten. Of ik heb ’t gemist doordat ik de aandacht er niet bij kon houden.

Naar mijn mening is het een film waar je weinig aan mist.

Filmfestival Rotterdam 2009

Vanavond is de aftrap van het Filmfestival Rotterdam, editie 2009. Ik ben wederom actief als vrijwilliger, zaalwacht in Cinerama. Aan de ene kant heb ik er veel zin in, aan de andere kant ben ik nog niet echt in de stemming.

Ik heb me nog niet ingelezen, of uitgezocht welke films er komen. Dus dat wordt pure verrassing. Op voor 40 films in de komende 10 dagen. Geen idee of ik van alle 40 een blogpost ga maken, zoals ik vorig jaar gepoogd heb. Meer kans dat je mijn ervaringen terug gaat vinden via twitter.

Vanavond de aftrap met instructie in Cinerama en de vrijwilligersfilm (titel al weer vergeten).

Happy Go Lucky (2008)

Gisteravond ben ik met i naar Happy Go Lucky van Mike Leigh geweest in het Filmhuis Den Haag. Een luchtige Mike Leigh, jawel het bestaat

De film gaat over een Engelse lerares, Poppy, met een overdosis goed humeur (zelfs als haar fiets gejat wordt). Ze woont samen met een vriendin en besluit op een dag autorijles te nemen. Haar instructeur heeft duidelijk minder vertrouwen in de mensheid, discrimineert en heeft duidelijk een andere kijk op lesgeven dan Poppy. Ook de twee zussen van Poppy zitten duidelijk anders in elkaar, de jongste is een volledige controlfreak, en de ander is non-stop chagrijnig.

Mike Leigh zou Leigh niet zijn als de film in de zijlijn niet toch nog wat zwaardere thema’s zou aansnijden, zoals daklozen en kindermishandeling. Dat gebeurt gelukkig op een luchtige wijze, waardoor het positieve gevoel blijft overheersen.

Een aanrader voor als je in een zomerse bui bent. Al is het zeker geen meesterwerk. Gewoon een aardige feel good film, die niet helemaal volgens standaard stramien verloopt.

Il y a longtemps que je t'aime (2008)

Afgelopen zondag ben ik eindelijk weer eens naar de film geweest.

Il y a longtemps que je t’aime (2008) is het regiedebuut van Philippe Claudel over een vrouw (Kristin Scott Thomas) die na 15 jaar afwezigheid terugkeert en gaat wonen bij een gezin.

In de openingsscene zit Juliette Fontaine (Kristin Scott Thomas) rokend te wachten op een verlaten vliegveld. Ze wordt opgehaald door een jongere vrouw die haar kent, maar de situatie is duidelijk ongemakkelijk. De film laat langzaam maar zeker in flarden de geschiedenis herleven. Erg mooi en knap gedaan, daarin verraadt zich de schrijvershand van Claudel.

Ik wil hier eigenlijk niet te veel over het verhaal vertellen, omdat dat in mijn ogen een deel van de spanning uit de film haalt. Als je weinig wilt weten over de film voordat je ‘m ziet, zou ik ook de trailer niet bekijken.

Il y a longtemps is bescheiden gefilmd, met weinig poespas en zonder veel muziek. Een sobere film, maar een aanrader als je van Franse cinema houdt.

Marokkanen werken zelfs op zondag…

… Rotterdammers werken alleen als Feyenoord gelijk speelt. Als Feyenoord verliest zijn ze ziek van verdriet, en als ze winnen zijn ze ziek van de drank. Dat is gekscherend de opvatting van de voormalige voormannen van beschuitfabriek Hooimeijer in de documentaire Aan ons den arbeid van Jeroen van Bergeijk. Ook bij de directeur, de vader van de regisseur, geen overtogen wordt over het arbeidsethos van de Marokkaanse gastarbeiders, zonder hen was de fabriek in de jaren zeventig al gesloten wegens gebrek aan personeel.
Doorgaan met het lezen van “Marokkanen werken zelfs op zondag…”

Rotterdam 24/7

In de documentaire Rotterdam 24/7 schetst filmmaker Annemarie van Zweeden met verhalen uit de dagelijkse praktijk een sfeerbeeld van de wisseling van de wacht in de Rotterdamse haven en het vertrek van een ervaren en loyale werkgeneratie. De oude generatie leidt de nieuwe generatie op om hun werk over te nemen. Soms bijna volgens de oude gilde systematiek.

Leuk om alle verschillende kanten van de haven te zien. Van het afmeren (roeien?) van binnenkomende schepen, tot proces-operators in de controlroom van Huntsman en de binnenkant van de olie-opslag van Vopak. En van het schoonruimen van het terrein van kolenoverslagbedrijf EMO tot de computersimulaties bij de opleiding tot kraandrijver bij ECT.

Mooi om de trots van zowel de oude als de nieuwe generatie werknemers te zien op hun werk in de haven. De maakster heeft ook een weblog bijgehouden.