Filminhaalweekend

Soms heb je zo’n weekend waarin je een aantal moderne klassiekers alsnog weet te zien. Afgelopen weekend was voor mij zo’n weekend. Ik heb de volgende films gezien:

Alle drie de moeite waard, maar ik heb geen tijd en zin om ze alle drie te beschrijven. Behalve van Samsara werd ik niet blij van de films, hoe mooi en indrukwekkend ze ook zijn. De verhalen van No Man’s Land (Bosnische oorlog) en Turtles Can Fly (Noord Irak/Koerdistan aan het begin van de tweede golfoorlog) stemmen niet vrolijk.

Doorgaan met het lezen van “Filminhaalweekend”

Hard Ball (2001)

In Hard Ball (2001) van regisseur Brian Robbins speelt Keanu Reeves de rol van Conor O’Neill. Conor houdt zich bezig met drinken, gokken en het verpatsen van kaarten op de zwarte markt. Om een lening los te peuteren van een vriend gaat hij een jeugd honkbal team in een achterstandswijk van Chicago trainen. Vanaf daar is alles voorspelbaar, de jonge acteurs maken het aanzien van de film draaglijk en op sommige momentel lijkt de film de Hollywood standaard te overschrijden. Maar dit alles gaat verloren in de slotscenes. En daarmee is wat mij betreft voldoende gezegd over dit achterstandwijkdrama. Doe mij dan maar Menace II Society of een goede Spike Lee.

Spy Game (2001)

Gisteren Spy Game (2001) weer gezien op TV. Het is zeker geen briljante film, maar regisseur Tony Scott weet de boel wel tot een vlotte en meeslepende actie-thriller te smeden. Spy Game draait om twee spionnen, Nathan D. Muir (Robert Redford) en Tom Bishop (Brad Pitt). Muir staat op het punt om met pensioen te gaan als hij ontdekt dat zijn protégé Tom Bishop (Pitt) wegens spionage in China is gearresteerd. Terwijl de CIA korstachtig probeert om een diplomatieke rel met China te voorkomen, zet Muir al zijn vaardigheden en contacten in om Bishop te helpen. Hierbij vertelt hij de top van de CIA alles wat hij weet over Bishop, aan de hand van deze verhalen komen de herinneringen aan de training en de belevenissen tijdens de gezamenlijke operaties boven.
De film is vlot vertelt, uiteraard zitten er genoeg fouten in het verhaal. Ze zijn echter minder storend dan in de gemiddelde actie-thriller. Toch beklijfd de film niet helemaal, het is allemaal iets te vlot en gericht op het showen van de nieuwste mogelijkheden van de techniek. Het is echter wel prettig vermaak na een dag werken.

Oordeel: 6 van 10

Groet, Krispijn

Spy Game (2001) in de IMDB
Spy Game (2001) in cinema.nl

Lara Croft: Tomb Raider (2001)

Gezien: 13-09-2004

Volgens de VPRO-gids is Lara Croft: Tomb Raider “een heerlijk simplistisch avonturenscenario dat wegkijkt als een koel drankje op een zomers strand.” Dat leek me wel wat voor de maandagavond, maar blijkbaar houdt de VPRO niet van koele drankjes op een zomers strand.

Het script is flinterdun (boef dreigt wereld in handen te krijgen en Lara is de enige die dit kan voorkomen), de karakters zijn net zo dun. Lara is simpel uit balans te brengen door over haar overleden vader te beginnen, da’s ongeveer de enige diepgang die ik heb kunnen ontdekken.

De plot bevat daarnaast onmogelijkheden: Hoe land je ongezien met een landrover aan een parachute op 20 minuten rijden van de boeven, die allemaal op wacht staan…? Ik weet het, het is hersenloos vermaak, maar zo blond worden lukt me niet in krap anderhalf uur.

Storender is dat de achtergronden er uitzien alsof ze weggelopen zijn uit een computerspel. De perspectiefwisselingen van achter- en voorgrond vertonen de gebreken die je krijgt als je een grafisch zwaar spel op je oude pc wilt spelen.

De special effects zien er goed uit, net als de actiescenes. Hoewel dat ook kan liggen aan het hoge tempo dat in de actiescenes wordt gehanteerd. Het geheel heeft erg veel weg van een filmversie van een adventure game, inclusief de wijze mannen en vrouwen met raad die her en der gevraagd en ongevraagd opduiken en net dat ontbrekende stukje puzzelstukje voor je hebben.

Oordeel: 4 van 10.

Groet, Krispijn

Lara Croft: Tomb Raider op IMDB

Lara Croft: Tomb Raider op Cinema.nl

The Office (2001)

De serie is al twee keer op tv geweest, maar helaas had ik ‘m iedere keer gemist. De eerste aflevering had ik al wel gezien. De afgelopen dagen heb ik de eerste vier afleveringen van de eerste serie van The Office (2001) gekeken. Hilarisch, pijnlijk en ’t zal je baas maar wezen… Meer dan één aflevering per dag hou ik niet vol, dan gaan de tenen te krom staan van de pijnlijke momenten.De serie evenaart zeer zeker het legendarische Fawlty Towers van John Cleese. Dit keer is het echter geen hotel met een ongemanierde vlerk als baas, maar de baas van een kantoorgroothandel die zichzelf volledig te kakken zet.

De manier waarop de serie is opgenomen is ook goed gevonden. Als je middenin een aflevering valt is het lastig om te bepalen of het een documentaire of een comedy is. De hoofdpersonen zijn zich uitermate bewust van de cameras, en geven tussendoor in korte flitsen ook commentaar op gebeurtenissen aan de cameraploeg.

Groet, Krispijn