The Yes Men (2003)

Gisteravond The Yes Men zitten kijken. Vermakelijk film over een groepje anders globalisten die de website van de GATT (voorganger van de WTO) hebben geclaimd en daar GATT.org hebben opgezet.

Tot hun verbazing worden The Yes Men nog uitgenodigd om te spreken op officiële seminars en bijeenkomsten. Hun optredens kregen nog aandacht in de pers ook. De heren weten de meest absurde ideeën te beargumenteren in de documentaire, waarbij de grap is dat ze zich voor een groot deel van het juiste management jargon bedienen. De best uitgewerkte ideeën naar mijn mening:

  • Stemmen veiling (Vote-Auction)
  • Voedselrecycling (maar daar wordt gelukkig nog tegen geprotesteerd in de film)
  • Slavernij zou ook vanzelf verdwenen zijn, omdat Derde Wereld landen goedkopere arbeid leveren…

Voorpremière van Code 46 (2003)

Komende woensdag (20 april 2005) heeft filmhuis Movie-W een voorpremière van Code 46 (2003), een SF-film van Michael Winterbottom (regisseur van o.a. In This World (2002), 24 Hour Party People (2002) en Welcome to Sarajevo (1997)). Code 46 draaide vorig jaar al op het Filmfestival Rotterdam, waar dit jaar z’n nieuwe film 9 Songs te zien was.

Code 46 speelt zich af in woestijnen en tegen de achtergrond van Shanghai. Het schetst een een naargeestig toekomstbeeld, waarin een harde scheiding bestaat tussen mensen die binnen steden wonen en mensen die daarbuiten leven. De buitenstaanders worden met alle mogelijkheden buitengehouden, waarbij biotechniek, klonen en het uitwisselen van herinneringen worden ingezet. Om in de stad te wonen of er binnen te komen is een ‘papelle’ nodig, een soort gecombineerd paspoort, visum en verzekeringsbewijs.

William (Tim Robbins) is een verzekeringsagent uit Seattle, die voor een fraude onderzoek naar Shanghai reist. Het onderzoek spitst zich toe op een werkneemster die papellen zou stellen. Zijn onderzoek brengt hem ook in de buitengebieden.

Naar mijn mening is Code 46 niet de sterkste film van Michael Winterbottom, maar ik vond de film zeker de moeite waard.

Batoru rowaiaru II: Rekuiemu (2003)

Batoru rowaiaru II: Rekuiemu (2003) is het tweede deel van Batoru rowaiaru (2000), het is een absolute afknapper voor degene die het eerste deel kennen. Het verhaal is simpel: Er is een nieuwe klas, die moet een groep terroristen bestrijden.

De terroristen zitten op een eiland voor de kust. Veel schieten, pief, paf, poef, schudden met die camera en onrustige editing moeten het gebrek aan logica in de film goed maken.

Ik heb de film 45 minuten aan kunnen zien, toen was ik het beu. Ik had maar een vraag: Als de terroristen boven op een berg zitten, waarom pleur je er dan geen lading bommen bovenop? Waarom zou je in vredesnaam een schoolklas kinderen opofferen? Zeker omdat in het begin van de film wordt duidelijk gemaakt dat het verwende nesten zijn, waaraan veel geld voor hun opleiding is uitgegeven. Kenta Fukasaku, de zoon van Kinji Fukasaku, haalt het duidelijk niet bij z’n vader.

Save the Green Planet (2003)

The latest picture on Steeph’s blog about silly things people do to their body, reminded me of one of my favourite movies of the IFFR 2004: Jigureul jikyeora! (2003) (aka: Save the Green Planet). At first I thought I was going to see a comedy about a lunatic environmental activist. But it soon turns out to be more like The Silence of the Lambs (1991) plot. But even that doesn’t fit the movie.

The plot starts real simple: a fanatic thinks their are aliens among us, trying to take over control of the earth. He wants to stop them, and tortures anyone who he suspects to be an alien. Two cops try to hunt him down, before he can make more victims. In one of the scenes bees play their part, but they aren’s as friendly as the ones on Steeph’s pic.

The movie is a strange mixture of styles, it isn’t a comedy or a drama, nor a police detective. And it isn’t a science fiction movie either. The movie contains some cruel scenes, but also very funny details. And the plot remains consisted throughout all the twists and turns. The actors and the art direction take care of the rest. I doubt any Hollywood producer dares to make a remake of this one, so dvd or video remains the only possibillity if you wanna see the movie.

Zatôichi (2003)

Zatôichi (2003) van Takeshi Kitano is de nieuwste film over de blinde, japanse zwaardvechter Zatôichi. De figuur van Zatôichi heeft, net als zovele samoerai films, model gestaan voor vele westerns. Ook zijn er al minstens 17 films aan de samoerai versie van het verhaal gewijd. Takeshi verteld het verhaal echter met veel verve en met veel oog voor details, tot aan het laatste grapje in de aftiteling aan toe. De film is een absolute aanrader, let vooral ook op de boeren die op de achtergrond het veld staan te bewerken en de vele kleine details. Het hele verhaal draait om wraak, eergevoel en gerechtigheid.

Ik heb de film in 2004 op het IFFR gezien en hij behoorde zeker tot mijn favorieten van dat jaar. In tegenstelling tot Kill Bill van Tarantino vliegt het bloed je niet om de oren en duren de vechtscenes geen eeuwigheden, maar dat Tarantino o.a. bij dit soort films leentjebuur heeft gespeeld voor Kill Bill is overduidelijk.

De film draait zondag 28 en dinsdag 30 november in MovieW (Wageningen) als onderdeel van de MovieZone. Dat betekent dat de film ook in andere plaatsen terugkeert in de bioscoop. En wat mij betreft terecht. De film komt op groot scherm zeker beter tot z’n recht.

Gezien: IFFR (2004)

Oordeel: 8 uit 10

Groet, Krispijn

Zatôichi (2003) op IMDB.com

Zatôichi (2003) op Cinema.nl

Touching the void (2003)

Touching the void (2003) van Kevin Macdonald is een documentaire over de beklimming van de Siula Grande in Peru in 1985 door Simon Yates en Joe Simpson. De klimmers vertellen het verhaal zelf, het is dan ook geen spoiler om te melden dat beide mannen het overleefd hebben. Toch weet de regisseur het verhaal spannend en indrukwekkend weer te geven, deels door scenes na te laten spelen door klimmers. De muziek vond ik zeker in het begin hinderlijk, alsof twee mensen aan een touwtje aan de bergwand niet eng genoeg is wordt het standaard horror/thriller repertoire aan muziek uit de kast getrokken om de kijker duidelijk te maken dat het eng wordt.Dat is overbodig, hoewel dat aan mijn eigen hoogtevrees kan liggen. De nagespeelde scenes zijn wel een goede aanvulling op de interviews met Yates en Simpson. Ze maken duidelijk wat voor beproevingen de twee heren hebben moeten doorstaan. Niet zozeer op hun weg omhoog, als wel op de weg naar beneden. Daarbij ging zo ongeveer alles mis wat er mis kan gaan. De cameravoeringn en de beelden van het berglandschap maken het geheel nog een maatje overweldigender. De ontberingen die Yates en Simpson op de weg omlaag hebben doorstaan zijn in z’n nauwelijkste bevatten voor mij (als niet klimmer), vooral als je bedenkt dat beide mannen het er veilig van af hebben gebracht.

Oordeel: 7 uit 10

Gezien: 9 oktober 2004, Filmhuis Movie-W

Groet, Krispijn

Touching the void (2003) in de IMDB

Touching the void (2003) op Cinema.nl

American Splendor (2003)

Afgelopen vrijdag weer eens ouderwets genoten van een film: Amercan Splendor (2003) is een absolute aanrader voor alle liefhebbers van strips. Het is een verfilming van het leven van Harvey Pekar, een autobiografisch stripboekenschrijver en onvervalst misantroop: ‘Ordinary life is pretty complex stuff’. Hij heeft het niet makkelijk met zijn leven, zelfs niet als hij z´n dagelijkse beslommeringen i.s.m. Robert Crumb in een stripreeks (American Splendor) uitbrengt.

Paul Giamatti (Harvey Pekar) en Hope Davis (als Joyce Barber) zijn in de film goed op dreef. De stukjes met Harvey Pekar en Joyce Barber (zijn huidige vrouw) maken de negatieve instelling van Paul Giamatti, een stuk geloofwaardiger. Ook de mix van verschillende filmstijlen, waarbij fictie, non-fictie en stripbeelden door elkaar hen gebruikt worden, maakt de film een aangename afwisseling van standaard Hollywood producties. Ondanks de negatieve instelling van Harvey Pekar ging met een goed gevoel de bioscoop uit. Hoewel het wel verbazingwekkend blijft dat iemand, die zo´n bekenheid geniet met z´n strips, nog steeds als archivaris in een lokaal ziekenhuis in Cleveland werkt.

Gezien: 24-09-2004, Filmhuis Movie W

Oordeel 9

Groet, Krispijn

American Splendor (2003) in de IMDB
American Splendor (2003) in cinema.nl

The Return (2003)

Gezien: 19-09-2004, Filmhuis Movie W

The Return (2003) is een Russische film over zoontjes, die hun vader al 12 jaar niet gezien hebben. Na 12 jaar staat hun vader ineens op de stoep en neemt ze mee om een paar dagen te gaan vissen. De film komt langzaam op gang, doordat er weinig vertelt wordt over het hoe en waarom van de ontstane situatie. De kijker moet zelf maar zien te bepalen wat er aan de hand is en hoe dat zo gekomen is. De vader en de twee zoontjes spelen sterk, vooral de jongste zoon die niet sterke twijfels heeft of de man, die claimt z’n vader te zijn, ook daadwerkelijk z’n vader is.

De cameravoering is goed, met camerastandpunten die op het juiste moment wisselen tussen beklemmende close-ups en zo mogelijk nog beklemmender uitgezoomde beelden van drie mensen, die door een onmetelijk groot landschap reizen.

Wat op een gegeven moment wel gaat steken is het grote aantal onopgeheldere zaken. Geen enkel openstaand punt van het begin is aan het eind opgelost. Is de man in kwestie de vader van de jongens? Waar is hij 12 jaar geweest? Wat heeft hij al die tijd gedaan? Waarom komt hij terug? Wat zoekt hij op het eiland? Waarom is hij zo stug tegen zijn zoons? Geen idee. Ik ben een liefhebber van films die zaken overlaten aan de fantasie van de kijker, maar The Return geeft geen enkel aanknopingspunt om openstaande vragen te beantwoorden of er, onder het genot van een drankje, over verder te speculeren. Maar misschien is dat ook wel de kracht van de film en is het weer tijd voor 50 films in 10 dagen, zodat ik dergelijke films kan waarderen. De film is de winnaar van de Palm d’Ore in Cannes, maar het verhaal kan mij toch niet veel langer dan de duur van de film grijpen.

Oordeel: 6 van 10

Groet, Krispijn

The Return in de IMDB
The Return in cinema.nll