Een weekendje vrij (& online)

Dit weekend heerlijk weinig gedaan. Nou ja weinig, weinig aan werk. Straks nog wel ff een paar uur werken, maar eerst eten 🙂

Gisteravond kwamen een aantal vrienden langs om te eten en om spelletjes te doen. Of het eten geslaagd was laat ik aan hun oordeel over, maar volgens mij wel.

Spelletjes

Daarna hebben we Der Name der Rose gespeeld (De naam van de roos). Ik ben blij dat ik het gekocht heb op Spiel 2008. Het blijft namelijk lastig om een strategie te verzinnen, ook voor ervaren spelletjes spelers. Doordat het er niet om gaat wie wint, maar om wie niet verliest. Verliezen doe je als je de meest verdachte monnik bent, of je ook schuldig bent doet er in het hele spel niet toe. Ik was gelukkig niet de meest verdacht monnik, al was ik ook niet de meest onschuldige van ’t stel…

Het tweede spel dat we gespeeld hebben is Bohnanza. Altijd feest om zoveel mogelijk bonen te planten en verbouwen. Een spel dat er gecompliceerd uitziet, maar zo logisch in elkaar zit dat het vlot speelbaar is met mensen die het niet kennen.

Wandelen en internetten

Vandaag kreeg ik vrienden op bezoek die ik nog ken uit Wageningen en die inmiddels in Deventer wonen. Erg gezellig, bijgepraat, lekker gelunched en daarna gewandeld.

Ook heb ik vandaag een aanvang gemaakt met het verkassen van ’t archief bij m’n oude host XS4ALL naar deze site. Een behoorlijke klus, omdat het handmatig moet met copy-pasten. Het archief van augustus t/m oktober 2004 is nu overgezet. Dus nog dik 3 jaar webloggen over te hevelen…

Ook ben ik begonnen met het omzetten van accounts op een ander mailadres, aangezien ikm’n xs4all account op ga heffen zodra ik m’n weblog over heb gezet. Gezien de hoeveelheid posts op m’n oude account heb ik daar echter geen haast mee.

Impressie Spiel 2007

Afgelopen donderdag ben ik weer naar Spiel in Essen geweest. Ieder jaar weer een groot feest. Vooral het rondlopen, mensen kijken, het spelen van nieuwe spelletjes en niet te vergeten het op de kop tikken van oude favorieten voor een prikkie blijft leuk. Om bij dat laatste te beginnen. Mijn nieuwe aanwinsten van dit jaar:

  • Carcassonne Big Box: het basisspel van Carcassonne met de eerste vier uitbreidingen (Herbergen & Kathedralen, kooplieden & bouwmeesters, de draak, de fee & de jonkvrouw, en de toren).
  • Carcassonne 5e uitbreiding: Abdij en Burgemeester.
  • Gangster
  • Rozenkoning (dat in Duitsland terecht weer uitgegeven wordt, blijft toch een van de leukere 2 persoonsspellen)
  • Pompeii

Wat ik gespeeld heb dit jaar:

  • Gangster: Leuk spel waarbij je als mafiabaas rondrijdt in de straten van Chicago in de jaren dertig. Je kan je auto pimpen met achterbak, bumper, deur, bodyguard en een extra sterke motor. De bedoeling van het spel is om de machtigste mafiabaas te worden in de wijken van Chicago. Je kan daartoe gangsters achterlaten in de wijken waar je doorheen rijdt. Je kan ook een tegenstander in de achterbak proppen en in een andere wijk eruit schoppen. Hoewel het natuurlijk leuker is om de tegenstander naar de haven te brengen. Wat daar gebeurt spreekt voor zich… Het spel is mooi uitgevoerd en in sommige wijken krijg je meer punten als je de tweede plek bezit, dan als je de sterkste bent. Dat maakt het leuk.
  • Jenzeits von Thebes. Leuk spel waarbij je geen geld hebt, maar tijd. En tijd is altijd schaars. Doel van het spel is om zoveel mogelijk artefacten op te graven op 5 locaties rondom de oostelijke helft van de Middenlandse Zee. Om goed te kunnen graven heb je kennis nodig. Deze kun je opdoen in een aantal plaatsen in Europa. De plek op de tijdbalk bepaalt de speelvolgorde, op die manier is iedereen tegelijk klaar.
  • Bausack. Erg vermakelijk, maar goede motoriek vereist. Het spel bestaat uit houten blokken van verschillende formaten. Doel van het spel is om een toren te bouwen. Degene wiens toren het langst blijft staan wint. Je hebt twee soorten stenen, prettige en vervelende. De prettige daar ga je voor bieden om ze te krijgen, de vervelende om ervan af te komen. Nadeel is dat je hoeveelheid geld beperkt is… Het spel vereist een stevige en stabiele ondergrond.
  • Een of ander raar spel met vissen en wormen. Geen idee hoe het heet, maakte weinig indruk. Maar dat kan ook aan de warrige uitleg hebben gelegen.

Al met al veel lol gehad en niet eens verdwaald of in een wegrestaurant gegeten 🙂 We leren de weg nog wel eens kennen in Essen.

Genius

Van Sinterklaas heeft m’n vriendin dit jaar Genius gekregen. Het is een bordspel waabij je moet proberen om je zo evenwichtig mogelijk te ontwikkelen in de zes kleuren van het spel. De eindscore wordt namelijk bepaalt door de kleur waarin je de minste puten hebt, net zoals bij Eufraat en Tigris. Je speelt op een groot zeshoekig speelbord met daarin zeshoekig vakjes. De legtegels bestaan uit twee zeshoeken die tegen elkaar aan zijn geplakt en die samen een legtegel vormen. Op elk van de zeshoekjes van de legtegel staat een van de zes kleuren. Voor de kleurenblinden onder ons (zoals ondergetekende) heeft iedere kleur ook z’n eigen symbool.

Iedere speler begint met zes tegels en mag in zijn beurt een legtegel plaatsen. Het scoren gaat als volgt: één van de twee symbolen op de gespeelde tegel wordt gekozen. Vanaf dit symbool zou men 5 lijnen kunnen trekken. Langs elke lijn telt men nu het aantal identieke kleuren op andere tegels, totdat men een leeg veld of een veld met een ander symbool tegenkomt. De totale score in een kleur bestaat uit de optelsom van de score uit de 5 rijen. Op dezelfde wijze bepaal je de score van het andere symbool op de gespeelde tegel.

Het spel eindigt zodra er geen tegels meer gelegd kunnen worden. De minstscorende kleur van een speler is de eindscore van deze speler. Bij gelijke stand wordt de op één na minste kleur vergeleken etc.. De speler met de hoogste eindscore wint het spel.

Het grote voordeel van het spel is dat het eenvoudig te begrijpen is. Ook is het redelijk vlot te spelen en leuk met zowel 2 als meer spelers.

War on terror

Op zoek naar de winkel waar Junta te koop was in Nederland kwam ik een heel ander spel tegen: War on Terror. ‘Dit satirische gezelschapsspel voor twee tot zes personen gaat over de huidige wereldpolitiek. Zelfmoordterroristen, olie, massavernietigingswapens, bondgenootschappen en verraad zijn de hoofdingrediënten voor een gezellig avondje terreurbestrijding aan de keukentafel.’ Aldus Trouw. Let op het woordje ‘gezellig’.

Het spel is bedoeld als kritiek op de oorlog tegen terreur, maar niet iedereen ziet er de humor van in. Het spel mocht niet aanwezig zijn op Spiel 2006, verklaard misschien ook waarom ik daar al twee jaar kansloos aan het zoeken ben naar Junta. Jammer dat ik de vijf protestshirts niet heb zien lopen in Essen.

Alleen vanwege het verbannen al heb ik ’t spel besteld. Nu maar hopen dat ’t in een bruine anonieme papieren zak wordt verzonden, anders komt ’t niet door de douane en de bewaking op m’n werk…

Cleopatra gespeeld

Afgelopen weekend voor ´t eerst de nieuwe aanwinst met vijf man Cleopatra gespeeld. Het is een leuk spel, maar het is lastig om een strategie te bepalen. Het bouwen van paleisdelen levert geld op en het meeste geld wint, maar als je veel delen van het paleis weet te bouwen voel je je al snel onderdeel van de bouwfraude-affaire.

Aangezien de grootste fraudeur onverbiddelijk voor de krokodillen gaat, moet je goed in de gaten houden dat je je niet veel corrupter gedraagt dan je tegenstanders. Aan de andere kant moet je voldoende geld verdienen om te zorgen dat je kunt winnen. Het is jammer dat je in het spel geen grondstoffen kunt ruilen met medespelers of de bank, dat maakt dat je frustrerend lang op de juiste grondstoffen kan zitten wachten. Maar misschien dat dat gemis minder wordt als je het vaker speelt en beter in staat bent om een strategie uit te zetten.

Bezoek aan Spiel 2006

Zoals ik vorige week al schreef ben ik gisteren naar Spiel 2006 geweest. De grootste gezelschapsspellen beurs van Europa. Dat was weer ouderwets leuk, niet dat ik me goed had voorbereid. Ik had werkelijk geen idee wat er aan nieuwe spellen uit zou komen. Maar met een positief oordeel over vier van de vijf spellen die ik heb gespeeld, heb ik het toch aardig gedaan. Daarnaast was vooral lekker om een dagje vrij te zijn en spelletjes te spelen.

Gespeeld:

Gekocht:

  • Aqua Romana
  • Kleopatra (niet bij Days of Wonder stand kopen, scheelt zeker 10 euro met andere stands op Spiel)
  • Uitbreiding 3 en 4 van Alhambra: nog meer mogelijkheden voor het basisspel. Op het eerste gezicht vooral benieuwd naar de aanvallers (kosten je punten).

Il Principe: viel tegen, hoewel er voldoende mensen mee wegliepen (letterlijk). Ik vond het niet spannend en een beetje gekunsteld. Het concept lijkt deels van El Grande afgekeken (regio’s waar je een machtspositie kunt innemen). Ook de uitvoering is slordig: je moet je geld verborgen houden voor je tegenstanders, maar er zitten geen schermpjes bij om dat mee te doen. Bij Cleopatra ook niet, maar daar is het geld aan een kant niet herkenbaar in waarde.

Aqua Romana

Het spel heeft wat weg van Metro (ook van Queen Games), maar dan ingewikkelder en meer uitgebalanceerd. De bedoeling van Aqua Romana is om vanuit je waterreservoir zo lang mogelijke aquaducten te bouwen, bij vier spelers begint ieder met drie aquaducten met een werker erop. Er zijn verschillende soorten verlengstukken (recht, kruispunt, bocht en twee bochten), welke je kunt bouwen hangt af van de bouwmeester, die rondom het bord staan.

Bij het bouwen mag je je eigen aquaducten niet aan een aquaductvan je tegenstander vast bouwen. Een aquaduct is af als het niet meer verlengd kan worden, maar je mag ook vrijwillig je aquaduct beëindigen. Een aquaduct is 1 punt waard voor iedere tegel dat het lang is. Na het tellen van de punten, gaat de werker naar het telspoor. Als het betreffende cijfer al bezet is, dan schuif de nieuwkomer in punten terug tot er een plaats vrij is. Bv. een aquaduct is 10 delen lang, de speler krijgt 10 punten. De volgende speler heeft ook een aquaduct van 10 lang, de 10 is echter al bezet. Deze speler krijgt dan nog maar 9 punten. Ziedaar het belang van vrijwillig je aquaduct beëindigen.

Het spel speelt lekker weg. Er zijn voldoende mogelijkheden voor interactie en er is weinig geluk in het spel, wel veel tactiek.

Recensie bij bordspel.com

Die Säulen von Venedig

Die Säulen von Venedig: mooi uitgevoerd spel, waarin het de bedoeling is om Venetië op palen na te bouwen. Je hebt verschillende rollen (een beetje als in Machiavelli), de spelers kiezen gelijktijdig welke rol ze willen gaan spelen en draaien deze gelijktijdg om. Te beginnen met de startspeler speelt iedere speler vervolgens z’n rol uit. Bij de rollen horen verschillende acties:

  • De raadsheer: hiermee kun je stadsdelen uit de algemene voorraad nemen
  • De ‘palenmepper’: hiermee kun je op reeds gebouwde palen een marker plaatsen en nieuwe palen bouwen.
  • De bouwmeester: hiermee kun je stadsdelen uit je eigen voorraad bouwen. Dit levert punten op, als je over andermans markers heen bouwt krijgt deze daarvoor punten. Eigen markers leveren geen punten op.

Daarnaast zijn er nog een aantal karakters die anderen kunnen dwarsbomen of waarmee je punten krijgt op voorwaarde dat ten minste een medespeler een bepaalde rol uitspeelt in dezelfde ronde. De meeste rollen komen vaker voor, waardoor je elkaar dwars kunt zitten als meerdere mensen dezelfde rol hebben gekozen.Uiteindelijk heb ik het spel niet gekocht, maar ik hou ‘m zeker in ’t achterhoofd.

Cleopatra

In Cleopatra (van Days of Wonder)l zijn de spelers bouwmeesters die de tempel van Cleopatra moeten bouwen. Er zijn vijf verschillende delen waaraan de spelers kunnen bouwen. Het spel ziet er wat plastic, en daarmee goedkoop, uit. Maar het spel is vermakelijk. Cleopatra verenigdnamelijk twee moeizaam te combineren doelen in zich voor de spelers. Ten eerste moet er zoveel mogelijk gebouwd worden om geld te verdienen, ten tweede moet je voorkomen dat je de meest corrupte bouwmeester wordt. Bouwen zonder corruptie is moeizaam zo niet onmogelijk, maar aan het eind van het spel wordt de meest corrupte persoon zonder pardon voor de krokodillen gegooid… De overgebleven spelers bezien wie het meeste geld heeft verzameld. Meest geld wint.Het spel lijkt ingewikkelder dan het is, wie gewend is aan spellen als Kolonisten van Catan is het vrij snel te doorgronden. Als de speler aan de beurt is kan hij naar keuze bouwen of naar de markt gaan en de inhoud van een van de drie marktkramen kopen. Als een speler aan het eind van z´n beurt meer dan 10 kaarten op handen heeft kan hij kiezen om het surplus af te leggen en 1 corruptie-fiche te nemen, of hij krijgt een corruptie-fiche per kaart die hij teveel op handen houdt (15 kaarten is dan dus 5 kaarten afleggen en 1 corruptie-fiche, of 15 kaarten houden en 5 corruptie-fiches nemen).

Eindoordeel leuk, maar duur (reken op Euro 40). Als je nog naar Spiel gaat, niet bij Days of Wonder kopen (Euro 50), maar even rondzoeken (rond de Euro 40 is vindbaar).

Ticket to Ride Europe

Afgelopen weekend voor ´t eerst meerdere keren Ticket to Ride Europe gespeeld. De originele versie (Noord-Amerika) is al leuk, maar de Europese is nog veel leuker. Hij stond al een jaar in de kast, maar echt vaak gespeeld was ie nog niet.

In beide versie proberen de spelers zoveel mogelijk steden te verbinden met hun eigen kleur treintjes. Voor iedere verbinding tussen twee steden krijg je meteen punten. Betalen doe je met wagonkaarten in de kleur van de route op het spelbord. Daarnaast heb je minstens twee opdrachtkaarten. Als je de steden op deze kaarten weet te verbinden krijg je aan het einde van het spel extra punten, als dit niet lukt krijg je strafpunten. Als je een opdrachtkaart niet haalt krijg je strafpunten. Het aantal verbindingen tussen de steden is echter beperkt. Door deze beperking kun je je in de originele (Amerikaanse) versie volledig klem bouwen, waardoor deze strafpunten krijgt.

In de Europese versie is dit opgelost door het toevoegen van stations, hiermee kun je over een traject van een tegenstander reizen. Daardoor wordt het lastiger om je tegenstanders vast te zetten, want wat lijkt op een blokkade kan ook de verbindende springplank tussen twee steden blijken te zijn. Zonder treinen op een route is een station namelijk onbruikbaar voor de betreffende route.

Daarnaast zijn er nog twee extra wijzigingen ingebouwd, ten eerste routes waarvoor (deels) met jokers betaald moet worden. En ten tweede tunnels. Op trajecten met tunnels kan je met extra bouwkosten geconfronteerd worden. Deze drie wijzigingen maken het spel dynamischer en frustreren notoire pestkoppen als ondergetekende (ja, ik bouw met veel plezier de laatste route naar een stad dicht ook al heb ik ‘m zelf niet nodig 😛 ).

Uitgever: Days of Wonder