Marokkanen werken zelfs op zondag…

… Rotterdammers werken alleen als Feyenoord gelijk speelt. Als Feyenoord verliest zijn ze ziek van verdriet, en als ze winnen zijn ze ziek van de drank. Dat is gekscherend de opvatting van de voormalige voormannen van beschuitfabriek Hooimeijer in de documentaire Aan ons den arbeid van Jeroen van Bergeijk. Ook bij de directeur, de vader van de regisseur, geen overtogen wordt over het arbeidsethos van de Marokkaanse gastarbeiders, zonder hen was de fabriek in de jaren zeventig al gesloten wegens gebrek aan personeel.
Doorgaan met het lezen van “Marokkanen werken zelfs op zondag…”

Rotterdam 24/7

In de documentaire Rotterdam 24/7 schetst filmmaker Annemarie van Zweeden met verhalen uit de dagelijkse praktijk een sfeerbeeld van de wisseling van de wacht in de Rotterdamse haven en het vertrek van een ervaren en loyale werkgeneratie. De oude generatie leidt de nieuwe generatie op om hun werk over te nemen. Soms bijna volgens de oude gilde systematiek.

Leuk om alle verschillende kanten van de haven te zien. Van het afmeren (roeien?) van binnenkomende schepen, tot proces-operators in de controlroom van Huntsman en de binnenkant van de olie-opslag van Vopak. En van het schoonruimen van het terrein van kolenoverslagbedrijf EMO tot de computersimulaties bij de opleiding tot kraandrijver bij ECT.

Mooi om de trots van zowel de oude als de nieuwe generatie werknemers te zien op hun werk in de haven. De maakster heeft ook een weblog bijgehouden.

Biùtiful cauntri (2007)

De documentarie Biùtiful cauntri (2007) van Esmeralda Calabria, Andrea D’Ambrosio en Peppe Ruggiero toont een onthutsend beeld van de situatie in de regio Campania in Italië. Asbest naast een aardappelveld, schapen die dood gaan van de dioxinevergiftiging, bermen vol met giftig afval en gesloten fabrieken vol met roestige vaten met onbekende inhoud. De kwaliteit van de vuilnisbelten is nog erger dan in de film Brutti sporchi e cattivi uit 1976.

Vreemd om te zien dat dit anno 2007 nog steeds kan binnen de oude EU-landen. Ik betwijfel of de documentaire in de Nederlandse bioscoop uitkomt, maar hij is vast te vinden op dvd.
Doorgaan met het lezen van “Biùtiful cauntri (2007)”

Tegenlicht: Satellite queens

Vanavond heb ik naar de Tegenlicht documentaire Satellite Queens zitten kijken. Deze documentaire laat zien hoe de satellietnetwerken in het Midden-Oosten van invloed zijn op de modernisering van de regio.

Satellite Queens gaat over het programma Kalam Nawaem en de vier presentatrices hiervan. De documentaire geeft een fraai beeld van een ander Midden-Oosten, een van opkomende vrouwenrechten, positieve verhalen en een moslima die een Marokkaanse minister aanvalt. Reden is de negatieve toonzetting van de berichtgeving over de islam. De dames hebben duidelijk ook een heel andere opvatting over de islam dan dat we hier in Nederland horen. Een welkom en verfrissend geluid.

De uitzending is online terug te zien: Tegenlicht -> Afleveringen -> Satellite queens

There is no authority but yourself (2006)

Vorige week heb ik naar de documentaire ‘There is no authority but yourself‘ van Alexander Oey gekeken. De documentaire gaat over de Britse punkband Crass. Hoewel punk? Ik geloof dat ze zo punk waren dat ze ook tegen punk waren… Erg leuk om te zien dat de heren nog steeds probeerde om volgens dezelfde regels te leven als die ze 20 jaar geleden hanteerden. Penny Rimbaud nog steeds volgens DIY (Do It Yourself) en met een huis waarin iedereen welkom is. In ruil voor een verhaal krijg je kost en inwoning. Mooi idee, jammer dat het slechts weinig in de praktijk wordt gebracht. Sowieso een documentaire die tot nadenken stemt. Dit zijn geen heren die zich conformeren, dit zijn mensen die hun idealen vasthouden in een maatschappij die gericht is op geld, consumptie en conformisme.

De documentaire bevat ook een aantal fraaie anecdotes, waaronder een gesprek ten tijde van de Falkland-oorlog tussen Reagan en Thatcher. Door de CIA werd dit gesprek tot KGB-tape bestempeld, terwijl het gesprek door Crass in elkaar geknutseld was uit oude toespraken…

The Great Global Warming Swindle (2007)

Vorig jaar had ik mijn vriendin meegenomen naar de An Inconvenient Truth, wat ik toen al omschreef als Michael Moore zonder humor. Afgelopen week eindelijk de tijd gehad om de grote tegenhanger te bekijken: The Great Global Warming Swindle (2007). Dat is nogmaals een niet doen. Wat een draak van een film, vol open deuren en vooral ook niet overtuigend. Te meer omdat ze net als Gore wel erg selectief winkelen in de gegevens. In het KRO Reporter debat wat er op volgde ging het lange tijd over een aantal wetenschappers die hun naam niet onder het IPCC rapport wilde hebben, omdat ze de politieke vertaling van de wetenschappelijke conclusies niet deelden.

De vraag die dat bij mij opwierp (maar die niet gesteld werd door Jort Kelder) was: Hoeveel wetenschappers zijn er in het verleden ontevreden vertrokken bij de IPCC om dezelfde reden? Maar dan wel in de periode dat de politiek de wetenschappelijke conclusies nog uitkleedde i.p.v. aandikte zoals nu de bewering is. Of deze laatste bewering waar is weet ik overigens niet, ik heb het IPCC rapport niet gelezen, zelfs de samenvatting niet. Laat staan dat ik aan de hele papierberg ga beginnen.