Typisch 'Marokkaans' vs. Straatcultuur

De Groene Amsterdammer: Niet lullen maar poetsen

Criminoloog Jan Dirk de Jong promoveerde op groepsgedrag onder ‘Marokkaanse’ jongens. De ‘straatcultuur’ bepaalt hun gedrag, niet de ‘cultuur’ van Marokko of de Rif.Na jaren veldonderzoek begon het hem te dagen. Niet de cultuur is de dominante factor bij het ontstaan van delinquent gedrag van ‘Marokkaanse’ straatjongens, maar een stelsel van groepsprocessen die horen bij hun straatcultuur. Veel van wat inmiddels ‘typisch Marokkaans’ is gaan heten, vond hij ook bij straatculturen elders in de wereld. Het tekortschieten van de ouders, halsstarrige ontkenning: in de Verenigde Staten zag hij het bij ontspoorde Koreaanse jeugdgroepen en collega-onderzoekers meldden het bij Pakistaanse straatjongens in Oslo en als onderdeel van de straatcultuur van Chileense migrantenkinderen in Barcelona.

Betekent dit dat we het over 10, 15 jaar hebben over typisch ‘Poolse’ culturele problemen? Net als dat het 10, 15 jaar geleden ging over ‘Surinaamse’ problemen en eerder nog over Italiaanse en Spaanse problemen? Terwijl het eigenlijk gaat over jongeren in achterstandsbuurten, een categorie waar we toch al heel veel jaren ervaring mee hebben en waar uit het verleden toch succesvolle aanpakken voor beschikbaar zijn.

Verplicht leesvoer over dubbele nationaliteit

Volgens de Leidense promovenda Belle Derks voelen:

Leden van lage-statusgroepen (…) zich bedreigd in hun sociale identiteit wanneer zij geconfronteerd worden met hun ongunstige maatschappelijke positie of negatieve evaluaties van hun groep. Allochtone Nederlanders kunnen bijvoorbeeld sociale identiteitsbedreiging ervaren in een omgeving die benadrukt dat zij zich volledig moeten aanpassen aan de Nederlandse cultuur.Faalangst

De psychische en fysiologische stressreactie die gepaard gaat met dergelijke bedreigingen van de sociale identiteit, kan nadelige effecten hebben op het functioneren van mensen. Uit een experiment van Derks bleek bijvoorbeeld dat vrouwen die in het gezelschap van mannen een test doen waarvan vooraf gezegd wordt dat mannen er beter in zijn, bang worden om te falen. ‘De dreiging die uitgaat van hun lage status in die context kan een hoge motivatie en een goede prestatie in de weg staan’, aldus Derks.

Zelfsegregatie

Het gevaar van zelfsegregratie ligt daarmee op de loer, waarschuwt de psychologe. ‘Een mogelijk gevolg van de identiteitsbedreiging die lage-statusgroepen in prestatiegerichte situaties ervaren, is dat zij zich terugtrekken uit deze situaties en minder waarde gaan hechten aan de prestaties waaraan hoge-statusgroepen hun status ontlenen. Vrouwen kunnen er bijvoorbeeld van afzien leidinggevende posities na te streven en allochtone jongeren kunnen besluiten een opleidingsniveau onder hun kunnen te kiezen, enkel omdat leden van hun etnische groep beter vertegenwoordigd zijn op het lagere niveau. Hoewel zij op die manier inderdaad minder vaak geconfronteerd worden met de lage status van hun groep, is de keerzijde hiervan dat zij minder gemotiveerd zijn om te presteren en zo hun eigen lage sociale positie in stand houden.’

Positieve aandacht

Is er een manier om de negatieve gevolgen van de bedreigingen van de sociale identiteit te voorkomen? Derks: ‘Het is belangrijk dat leden van lage-statusgroepen ervaren dat hun identiteit wordt gewaardeerd en gerespecteerd, en dat er dus niet alleen aandacht wordt gevestigd op de tekortkomingen van hun groep. De angst om te falen kan dan worden omgezet in motivatie om succes te behalen.‘

Waardering

Deze uitspraken worden ondersteund door de resultaten van het eerder genoemde experiment waarbij vrouwen een test moesten doen in aanwezigheid van mannen. Wanneer de aanwezige mannen expliciet waardering uitten voor dimensies waarop vrouwen juist beter zijn dan mannen, gingen de vrouwen zich meer richten op succes in plaats van falen. Dankzij de positieve feedback over hun groep konden de vrouwen hun sociale identiteit beschermen, waardoor zij gemotiveerd raakten om betere prestaties na te streven.

Individuele versus collectieve actie

Waardering en respect uitspreken voor de sociale identiteit van lage-statusgroepen sorteert dus een positief effect. Deze strategie valt volgens Derks sterk te prefereren boven het veelgehoorde advies aan leden van gestigmatiseerde groepen ‘om zich gewoon wat minder op hun groep te richten en zich meer als individu te presenteren’.

Queen bee syndrom

In dit advies schuilt namelijk een groot gevaar, zo wijst het promotieonderzoek van Derks uit. Wanneer groepsleden ervan overtuigd raken dat zij hun positie kunnen verbeteren door zich te distantiëren van hun groep (‘ik ben niet zoals die andere Marokkanen’), zullen zij tegelijkertijd minder geneigd zijn om op te komen voor die groep. Een voorbeeld hiervan is het zogenaamde queen bee syndrom, waarbij vrouwen die erin geslaagd zijn een hoge positie in een organisatie te veroveren, zelf nóg laatdunkender zijn over andere vrouwen dan hun mannelijke collega’s. Hiermee dragen zij bij aan de instandhouding van de lage status van hun groep.

Krachten bundelen

De kansen op collectieve vooruitgang worden dus tenietgedaan wanneer de nadruk op het individu komt te liggen. Dat maakt het volgens Derks extra belangrijk om de sociale identiteit van mensen te erkennen en te respecteren. ‘Echte verbetering in de status van maatschappelijk ondergeschikte groepen, zoals vrouwen en etnische minderheden, kan pas bereikt worden wanneer groepsleden hun krachten bundelen. Door het belang van groepen voor mensen te onderkennen, blijven groepsleden gemotiveerd om gezamenlijk de positie van hun groep te verbeteren, en voorkom je dat zij onderling gaan strijden voor de beste kansen om hogerop te komen.’

Neurologie van stigmatisering

Na haar promotie blijft Derks als postdoctoraal onderzoeker sociale en organisatiepsychologie verbonden aan de Universiteit Leiden. In haar nieuwe onderzoek richt zij zich op de neurologische effecten van stigmatisering. Met behulp van EEG-metingen onderzoekt Derks hoe een bedreiging van de sociale identiteit de hersenactiviteit van mensen beïnvloedt. Door bijvoorbeeld de activatie van de linker met de rechter prefrontale cortex te vergelijken, kan worden nagegaan of proefpersonen gemotiveerd zijn om prestatiesituaties te benaderen of juist te vermijden. ‘Het is lastig om dit soort tendenzen uit ingevulde vragenlijsten af te leiden. De bedreiging die mensen voelen, kunnen of willen zij vaak niet verbaal rapporteren. Neurologische metingen ondervangen dit probleem en plaveien daarmee de weg voor nieuw onderzoek naar de effecten van stigmatisering.’

Iemand trouwens al vragen gehoord van de heer Wilders over de (tamelijk vergaande) infiltratie van de VS in SWIFT? Stond zaterdag een tweetal stukken over in het NRC, waar ik niet vrolijk van werd.

Bron: Als je voor een dubbeltje geboren bent…, Universiteit Leiden. Social identity threat and performance motivation: the interplay between ingroup and outgroup domains, Promotie onderzoek Belle Derks.

Inburgeringstest Teleac

Vorig jaar berichtte ik over een wat aangepaste versie van de inburgeringstest op het weblog van de SP. Daar kwam ik al niet zo goed uit, maar de score bij de Teleac-versie van vorig jaar maakt me ook niet echt blij. Slechts een 6,1. Aan de andere kant: Dat betekent dat ik 30 van de 36 vragen goed had 🙂

Uitslag teleac inburgeringstest
Uitslag teleac inburgeringstest

In de test komen vragen aan de orde die te maken hebben met kennis van Nederland: de Nederlandse samenleving, geschiedenis, gewoonten, normen en waarden. De vragen zijn opgesteld door dezelfde deskundigen die de echte inburgeringexamens samenstellen. Zo is De Nationale Inburgering Test een realistische afspiegeling van het examen dat nieuwe Nederlanders afleggen, voordat zij echt Nederlander kunnen worden.

Eerlijkheidshalve moet er wel bijgezegd worden dat dit niet het officiële inburgeringsexamen is.

Bron: LinkseLente.nl

Ausbürgerung of toch maar niet?

Na 10 dagen ophef over de uitzending van Zembla over Ayaan Hirsi Ali en ongeloofwaardig gedraai van Rita ‘recht door zee’ Verdonk beklijft een gevoel van schaamte.

Niet alleen over de geringe kwaliteit van de betreffende Zembla aflevering, of over de ophef die onstond over de als nieuws opgewarmde oude koeien uit deze aflevering. Zelfs niet zozeer over de kadaverdiscipline waarmee Verdonk de wet in eerste instantie uitlegde, maar vooral over de verongelijkte reacties op webfora en weblogs.

Hirsi Ali heeft gelogen, dus ze moet weg en ze moet ook al het geld dat de beveiliging gekost heeft terugbetalen aan ons als zielige belastingbetalers. Onze idealen zouden eens geld blijken te kosten… Jan Salie en onze koopmansgeest roeren zich weer, of zullen we het houden op een land van centenneukers? Dat past ook mooi bij Theo van Gogh’s geitenneukers, waarvan een zeer slecht geïntegreerd deel het roerend eens was met Verdonks’ constatering van maandag. Ze brachten zelfs een bloemetje

‘Gelijke monniken, gelijke kappen’ en ‘regels zijn regels’ vind ik holle frasen, als het gaat om zulke ingewikkelde zaken als asielaanvragen en naturalisaties. De mate van integratie is m.i. een onderscheidend en zwaarwegend argument om te bepalen of leugens afgestraft dienen te worden met het ontnemen van het Nederlanderschap. Of zoals Hubert Smeets het verwoord in zijn commentaar in de Groene Amsterdammer :

De Ausbürgerung heeft nu ook in Nederland haar intrede gedaan. In bepaalde perioden van de Duitse geschiedenis was Ausbürgerung een geliefde maatregel van de autoriteiten in Berlijn. (…) In bepaalde perioden van de Russische geschiedenis werd een vergelijkbare wettelijke bepaling (…) gebruikt ter wille van de patriottische openbare orde. (…) Formeel heeft Nederland sinds een klein decennium enigszins vergelijkbare bepalingen. (…)Maar omdat Nederland volgens de algemeen aanvaarde opvatting geen gelijkenis vertoont met die bepaalde perioden uit de Duitse en Russische geschiedenis kraaiden er alleen hanen naar die werden bestempeld als «politiek correct» dan wel «paranoïde».

Sinds maandag 15 mei 2006 blijkt die paranoïde correctheid een naargeestige kern van waarheid te bevatten. Namelijk deze: in tijden van nood, als evenwichtig nadenken én rustig bestuurlijk handelen zijn geboden, verliest Nederland zijn verstand en compenseert dat door zich te storten op de administratie, die immers altijd buiten kijf hoort te staan. (…)

Is er dan echt geen uitweg? Jazeker, die is er. (…) Er komt een uitzonderingsregel. (…) Maar daarbij mag het niet blijven. De regering moet nu eindelijk eens interveniëren. Ook al retireert Verdonk, het kwaad is pars pro toto geschied. Hirsi Ali is meer dan alleen Hirsi Ali. De administrateurs weten dat maar al te goed en moeten dus hun hok weer in. Want xenofobe bureaucratie is gevaarlijk: voor economie en samenleving.

(Naar volledig hoofdcommentaar)

De kritiek die Dorien Pessers, hoogleraar rechtstheorie, vandaag had in Buitenhof loog er ook niet om.

Bronnen:

Nagekomen flessenpost II

Zoals ik eerder vandaag al schreef heeft Geert Mak eindelijk een reactie geschreven op de critici op zijn pamflet Gedoemd tot kwetsbaarheid, waarondertussen ruim 100.000 exemplaren van verkocht zijn. De volledige tekst staat in De Groene Amsterdammer van deze week (nummer 19). Ik heb De Groene ondertussen ontvangen en een stuk ervan gelezen, maar ik heb het nog niet helemaal uit.

Wat me wel opvalt is de rust en redelijkheid die dit pamflet uitstraalt, ondanks de heftigheid van de reacties op zijn eerste pamfet. Datgeen waar het de afgelopen maanden, of eigenlijk jaren zo aan gescheeld heeft in het publieke debat. De afgelopen tijd lijkt Nederland te vervallen tot navelstaren, waarbij onredelijkheid en irrationaliteit als groot goed worden gezien. En waarin het wijzen op geslaagde integratie de nieuwe doodzonde is. Verweten critici van de multi-culturele samenleving de afgelopen jaren dat tolerantie werd verwart met onverschilligheid, momenteel lijkt betrokkenheid verwart te worden met intolerantie. Of zoals Geert Mak het omschrijft m.b.t. de kritiek op Gedoemd tot kwetsbaarheid:

‘Soms had ik echter ook de indruk dat er krachten speelden die niets meer te maken hadden met intellectuele en professionele kritiek. Met een publieke geseling werd simpelweg een nieuwe grens afgebakend, een nieuwe politieke correctheid. Het blikveld deze critici beperkte zich vrijwel zonder uitzondering tot Nederland en de Nederlandse situatie. Gaandeweg bekroop me zelfs het gevoel dat er in sommige kringen wellicht een misdruk van mijn pamflet circuleerde waaruit enkele tientallen pagina’s waren weggevallen. Het waren de passages waarin ik uitvoerig inging op de internationale contekst van de moord op Van Gogh, de merkwaardige moderniteit van zijn moordenaar Mohammed B., de mondiale cultuurbreuk tussen platteland en stad, de slachtoffercultuur en de zuiverheidsidealen die radikaliserende islamitische groepen gemeen hebben met de ultra-rechtse bewegingen in de jaren dertig, de privatisering van religie en met name de islam, de gevaren van terrorisme in combinatie met moderne wapentechnieken, de manier waarop andere landen met de psychische schokken van publiek geweld plegen om te gaan, de eigensoortige tolerantie en Verlichting van de Nederlandse cultuur, onze stokoude pacificerende traditie, enzovoorts, enzovoorts. Als ik bepaalde critici las, leek het wel of ik de helft van mijn verhaal nooit had geschreven.’

Helaas gaat het niet lukken om het hele stuk nog te lezen en hier te bespreken.

Bronnen: Weblog Anja Meulendijk, Groene Amsterdammer

Nagekomen flessenpost van Geert Mak

In De Groene Amsterdammer van deze week geeft Geert Mak eindelijk een reactie op de kritiek op zijn pamflet Gedoemd tot kwetsbaarheid. Geert Mak neemt daarin geen afstand van zijn pamflet, de parallel die hij trok tussen Submission en Der Ewige Jude is volgens Mak enkel vormvergelijking. Hij stelt dat hij er niet mee wilde wijzen op de vervolging van joden en andere minderheden, maar om “de radicaliseringsprocessen in taal en beelden die daaraan vooraf gingen.”

‘Ook keert Geert Mak zich wederom tegen politici en bestuurders in Nederland die in zijn ogen misbruik maken van de angst die sinds de moord op Theo van Gogh om zich heen sloeg. Volgens Mak maken ook ministers in het kabinet zich daaraan schuldig. “Woorden hebben een enorme kracht, maar hoe staat het ondertussen met de daden?

Opvallend is hoe deze regering – de VVD-ministers voorop – met twee tongen spreekt. Aan de ene kant harde taal over eerwraak, uithuwelijking, vrouwenmishandeling en andere excessen die in verband werden gebracht met de islam. Aan de andere kant steunt het huidige beleid nauwelijks de (vrouwen)groepen die daarbij in de frontlinie staan en beknot hun werk soms zelfs, door hun subsidies af te bouwen in het kader van de zoveelste reorganisatie”, schrijft Mak. “Hier wordt nauwelijks een beleid ontwikkeld, uitgaande van en gericht op de praktijk. Hier wordt bovenal een vijandbeeld geschapen. En een vijand schept angst. En angst schept macht.” Volgens Mak is het echter nog niet te laat daarin een doorbraak ten goede te forceren. “Zo langzamerhand wordt het tijd om de realiteit onder ogen te zien en deze verkramping los te laten. Om pal te staan voor onze vrijheden en grondrechten. Om onze burgermoed weer uit de kast te halen. Maar ook om, heel nuchter en concreet, aan het werk te gaan. Om échte tolerantie aan te leren – en de botsingen die daarbij horen. Om te bedenken wat we van onze nationale erfenis kunnen achterlaten. Welke kwaliteiten koste wat kost behouden moeten blijven. En welk nationaal verhaal we voor de komende generaties verder zullen dragen. Er is maar één mogelijkheid: de dynamiek van de hoop. We hebben geen alternatief”, aldus Mak die daarbij refereert aan Jean Monnet, een van de aartsvaders van de Europese eenwording.’

(Uit Vooraankondiging van de Groene Amsterdammer)

Vanavond het hele artikel maar ‘ns rustig lezen. Ik verheug me nu al weer op de ongetwijfeld verontwaardigde reacties vanuit de rechtse kerk i.o. op dit nieuwe pamflet van Geert Mak. En dat is natuurlijk prima te volgen via de blogzoekmachines, bv:

Technorati.com

Feedster.com

Volledig artikel in de Groene (enkel met webabonnement)

Bron: Groene Amsterdammer

EDIT 13.22u: De volledige tekst is ook te lezen op het weblog van Anja Meulenbelt.

Op visite bij de buren

Diverse media hebben vandaag bericht over Nawijn’s toenadering tot het Vlaams Blok, net als Ruud’s weblog. Op het gevaar af gestenigd te worden door ‘autochtonen’ Nederlanders, wil ik toch mijn mening kwijt over Nawijns toespraak (tekst (pdf-file)).

In B&W op Nederland 3 ging het vanavond o.a. over het volledige navelstaren waar Nederland zich de laatste tijd aan overgeeft, de is een duidelijk voorbeeld van een politicus die daar aan meedoet.

Het gaat in de toespraak enkel over de Nederlandse situatie. Dat andere ‘westerse’ landen met dezelfde problemen kampen, ongeacht of ze vanaf dag één op het leren van de taal en gebruiken van het nieuwe vaderland hameren.

Frankrijk en de VS hebben beide een veel strikter beleid op dat gebied, maar oplossingen lijkt dat niet te bieden. De banlieus in Frankrijk en de ghettos in de VS zijn nou niet echt voorbeelden van een geslaagde integratie. Samen met andere democratische landen zoeken naar oplossingen voor de huidige problemen lijkt dan ook veel zinniger, dan het navelstaren op de situatie in ons eigen kikkerlandje.

Andere landen kampen deels met vergelijkbare problemen, terwijl ze in het verleden ander beleid gevoert hebben en nog steeds andere keuzes maken. Het is aan politici en beleidsmakers om dat vorm te geven, als ik ongenuaceerde taal wens te horen kan ik ook naar de kroeg op de hoek.

De Groene Amsterdammer had met kerst een mooi nummer over wat de geschiedenis (de wat…??!) ons kan leren. Helaas heb ik die al weer kwijt gemaaktm, dus citeren gaat lastig 😦 Hopelijk hervind iemand in Den Haag binnenkort de Hollandse nuchterheid en wordt het snel in de curiculum van elke opleiding ingebakken.

Bronnen: Nu.nl NRC De Volkskrant De Groene Amsterdammer