Typisch 'Marokkaans' vs. Straatcultuur

De Groene Amsterdammer: Niet lullen maar poetsen

Criminoloog Jan Dirk de Jong promoveerde op groepsgedrag onder ‘Marokkaanse’ jongens. De ‘straatcultuur’ bepaalt hun gedrag, niet de ‘cultuur’ van Marokko of de Rif.Na jaren veldonderzoek begon het hem te dagen. Niet de cultuur is de dominante factor bij het ontstaan van delinquent gedrag van ‘Marokkaanse’ straatjongens, maar een stelsel van groepsprocessen die horen bij hun straatcultuur. Veel van wat inmiddels ‘typisch Marokkaans’ is gaan heten, vond hij ook bij straatculturen elders in de wereld. Het tekortschieten van de ouders, halsstarrige ontkenning: in de Verenigde Staten zag hij het bij ontspoorde Koreaanse jeugdgroepen en collega-onderzoekers meldden het bij Pakistaanse straatjongens in Oslo en als onderdeel van de straatcultuur van Chileense migrantenkinderen in Barcelona.

Betekent dit dat we het over 10, 15 jaar hebben over typisch ‘Poolse’ culturele problemen? Net als dat het 10, 15 jaar geleden ging over ‘Surinaamse’ problemen en eerder nog over Italiaanse en Spaanse problemen? Terwijl het eigenlijk gaat over jongeren in achterstandsbuurten, een categorie waar we toch al heel veel jaren ervaring mee hebben en waar uit het verleden toch succesvolle aanpakken voor beschikbaar zijn.