Crowdsource je voedselkeurmerk: Kijk of 't klopt

Vandaag kwam ik een berichtje over het keurmerk ‘Kijk of het klopt’ tegen op Foodlog.nl. Het idee achter Kijk of het klopt is dat het niet moet gaan om criteria, maar om feiten. In de woorden van Dick Veerman:

Geef je bedrijven criteria (zogenaamde ‘integrale performance indicatoren’ en ‘indexen’), dan zullen ze die naar hun hand zetten en moeten mensen dat maar slikken. Feiten geven leidt tot innovatie en betere producten die de winkels uitvliegen omdat ze aantoonbaar beter mogen zijn op heel uiteenlopende en zelfs onvoorziene details. Het voorschrijven van criteria leidt tot cosmetische commercie omdat die betere producten alleen maar hoeven te voldoen aan een paar criteria of indexen. Dat is jammer, want van echte innovatie zullen bedrijven niet slechter worden, al moeten ze er wel even echt wakker voor worden. Het is zelfs dubbel jammer, want alles valt of staat met het gedrag van consumenten. Alleen als je mensen zelf laat nadenken, heb je kans dat ze ook verder gaan kijken naar wat ze doen en beter anders kunnen doen. Alleen zo betrek je ze weer.

Daarmee past dit initiatief ook bij het samenkomen van de trends van duurzaamheid, transparantie en openheid waar ik vorig jaar al over heb beschreven. Nu nog voldoende mensen vinden om bij te dragen aan Foodcyclopedia. Want het is de bedoeling dat burgers zelf bijdragen aan het verzamelen en checken van de gegevens. Crowdsourcing in optima forma, oftewel:

Een informatiemerk van, voor en door consumenten. Ook consumenten die overdag bij een voedselleverancier werken ….
En ambtenaren die in de avonduren ook meedoen.
En professoren die via de band willen spelen.
Maar alles onder het brandend zuiverende van alle Nederlanders.

Doe je mee?

Waar blijft de gouden rijst?

Gouden toekomst voor gouden rijst? – GeenCommentaar.nl

Het had hét succesverhaal moeten worden onder de genetische gewassen: gouden rijst. Niet ontstaan in de labs van Monsanto of Syngenta om de winst op te krikken, maar een ideel project bedoeld om het vitamine-A-tekort onder armen in Azië te bestrijden door beta-caroteen door rijst te laten maken. Maar acht jaar nadat Ingo Potrykus, één van de twee leidende wetenschappers in het project, op de voorpagina van Time stond is er nog steeds geen gouden rijst op de markt.

Science zocht het uit en komt tot de conclusie dat gouden rijst nog veelbelovender is dan tien jaar geleden, dit komt door verbeteringen en de ontdekking dat beta-caroteen veel beter door het lichaam wordt opgenomen dan gedacht.

Waarom het dan nog steeds het lab niet uit is? Onder andere Greenpeace blokkeert de marktintroductie via een uiterst effectieve mediacampagne. Terwijl commerciële gentechgewassen inmiddels wel in opmars zijn. De Monsanto’s van deze wereld hebben dus minder last van de anti-gentech campagnes dan arme mensen met een gebrek aan voedingsstoffen.

Ik hoop dat Potrykus gelijk heeft met zijn idee dat een grote publieksvoorlichtingscampagne de uiteindelijke acceptatie van genetisch gemodificeerde gewassen kan bewerkstelligen. Dat scheelt een heleboel kinderen die blind worden en/of dood gaan.

Gouden rijst verandert weinig aan de scheve verdeling van voedsel in de wereld, maar daar kunt u zelf wat aan doen door minder vlees te eten… Dat doe ik ook al meer dan 10 jaar tot volle tevredenheid.

Biobrandstof vs. voedsel?

Al een aantal maanden woedt er een debat over de vraag of biobrandstoffen de voedselproductie verdringen. Ik kan zelf niet beoordelen of dat het geval is, maar de discussie is op z’n minst in veel gevallen erg ongenuanceerd en slecht onderbouwd. Wat me verder opvalt in het debat is dat er weinig aandacht is voor de grote verstoring van de landbouwmarkt door subsidies. Daarmee bedoel ik niet alleen de subsidies voor de productie van biobrandstoffen, maar ook en vooral de subsidies aan de landbouwsector in de EU en de VS, en de subsidies om de voedselprijs laag te houden voor de stadsbevolking die veel armere landen hanteren (of bestaat er al weer een nieuw pleonasme voor arme landen?).

Hierbij twee hoofdredactionele commentaren die wel aandacht hebben voor dit onderdeel van het dilemma en de negatieve bijeffecten van de subsidie goed uitleggen:

NRC commentaar d.d. 19 april 2008 » Het landbouwbeleid op de korrel genomen:

De teelt van gewassen voor biobrandstoffen verdringt de teelt voor de voedingsmarkt. Het is dus geen wonder dat de twijfel – onder meer in het Europees Parlement – over het gebruik van biobrandstoffen, dat bedoeld is om CO2-uitstoot te verminderen, toeneemt. Naast deze factoren heeft incidentele droogte de schaarste vergroot.

De fundamentele oorzaak van het verder stijgen van de prijzen is echter politiek. De traditionele industrielanden subsidiëren en beschermen van oudsher de landbouwsector. Dat gaat ten koste van de consument die vaak te veel betaalt voor zijn voedingsmiddelen, want de binnenlandse prijzen waren, en zijn, vaak hoger dan de prijzen op de wereldmarkt. In grote delen van (voorheen) de derde wereld is dat precies andersom. Op last van de overheid worden de voedselprijzen voor de bevolking laag gehouden, met tariefbeperkingen en subsidies. De subsidiëring van de consument is hier ten koste gegaan van de boer. Die heeft door de lage prijzen een onvoldoende prikkel om te investeren.

De Groene Amsterdammer d.d. 17 april 2008, Hoofdcommentaar: Vegetarische boterhamworst:

Het is duidelijk dat subsidies, hoe ruim ook, alleen directe onrust kunnen wegnemen. De voedselcrisis is niet een tijdelijke impasse, het is een fundamenteel probleem. De vooruitgang die de laatste veertig jaar in de bestrijding van honger en armoede is geboekt, kan er volledig door worden tenietgedaan.

(…)

Het deprimerende is dat het hier niet gaat om een tekort maar om een verdelingsprobleem, en dus om de manier waarop de wereldeconomie inzake voedsel is ingericht. Internationale organisaties als het imf stimuleren de ontwikkelingslanden bijvoorbeeld hun voedselproductie minder divers te maken en te richten op de export. Daarmee maken zij zich los van de directe lokale behoefte en worden ze gevoeliger voor internationale tendensen, waar zij bovendien maar heel weinig invloed op kunnen uitoefenen. Tegelijkertijd overspoelen de rijkere landen de lokale markten in de Derde Wereld met gesubsidieerde landbouwproducten, waardoor de lokale productie wordt weggeconcurreerd en de brodeloze boeren naar de stad trekken.

Je kan het natuurlijk ook iets algemener trekken, zoals David Zetland op zijn weblog Aguanomics: Kill Biofuels doet:

Bottom Line: Governments should not choose winners. Governments should set a carbon tax and let markets and competition produce the winners.

Vergeet olie, voedsel is het probleem

Volgens Donald Coxe, global portfolio strategist bij BMO Financial Group wordt voedsel het probleem van 2008, niet de hoge olieprijs. Zie het artikel in de Financial Post:

The greatest challenge to the world is not US$100 oil; it’s getting enough food so that the new middle class can eat the way our middle class does, and that means we’ve got to expand food output dramatically.

De door hem gesignaleerde schaarste sluit op het eerste gezicht goed aan bij het onderzoeksrapport Schaarste in Overvloed (pdf) van Robeco.

Bron: Ethanol Dominoes continue to fall, Environmental Economics Blog, 4-1-2008

Nederland gooit miljard Euro weg

Uit onderzoek van de stichting Agro Keten Kennis (AKK) in samenwerking met het onderzoeksbureau WUR Agrotechnology & Food Innovations van de universiteit van Wageningen blijkt dat bedrijven en consumenten voor ongeveer 1 miljard euro aan verse producten, zoals vlees en groenten, weggooien wegens derving. Dat komt neer op 35 procent van de totale versomzet. Maar gelukkig zijn er dan kleine lokale groepen, zoals Food Not Bombs (NL), die laten zien dat je vaak nog goede maaltijden kunt koken van groenten met een vlekkie.

Bron: Nu.nl