Hoe de rijken regeren

Het is nauwelijks nieuws dat de rijken meer politieke macht hebben dan de armen, zelfs in democratische landen waar iedereen kan stemmen. Twee politieke wetenschappers, Martin Gilens (Princeton University) en Benjamin Page (Northwestern University) hebben recent sterke aanwijzingen gevonden dat ook de middenklasse nauwelijks invloed heeft. De wetenschappers vergeleken de uitkomsten van opiniepeilingen, waarbij ze toetsten of de Amerikaanse overheid een voorstel binnen 4 jaar na de opiniepeiling invoerde.

Op het eerste oog werden veel voorstellen van de gemiddelde kiezer ingevoerd en lijkt de gemiddelde kiezer invloed te hebben. Wanneer gefocust wordt op beleidsvoorstellen waar de meningen van de gemiddelde kiezer afwijken van de top 10% inkomensklasse (volgens de onderzoekers te beschouwen als proxy voor de top 1%) verschuift het beeld. Dan blijkt dat de top 10% bijna altijd z’n zin krijgt, dat geldt ook voor georganiseerde lobbygroepen.

Dat roept natuurlijk wel de vraag op hoe politici dan gekozen en herkozen worden door hun kiezers.  Volgens de onderzoekers is een mogelijke strategie daarvoor inzetten op bv. nationalistische of culturele verschillen. Zoals Marx al zei: ‘religie is opium van het volk’.

Eerder gepubliceerd als waanlink op Sargasso.

Trots op Nederland…

In de serie Trots op Nederland en leer uw geschiedenis kennen vandaag een stuk uit de NRC over het boek van historici Hermans en Hooghiemstra waarin ooggetuigenverslagen staan over de drie voorgangers van prins Willem-Alexander.

Laat ik het erop houden dat het een andere tijd was, met andere zeden en waarden (of ben ik dan cultuurrelativist?):

Willem I regeerde van 1815 tot 1840. Hij was de come back kid van het Huis van Oranje. Hij vergaarde een fortuin en liet een berooid land achter.(…)

Willem I had tijdens zijn regeerperiode een vermogen van ongeveer 30 miljoen gulden opgebouwd, door deelnemingen in staatsbedrijven zoals de Nederlandsche Stoombootmaatschappij, de Enschedese Katoenspinnerij en de Algemene Maatschappij ter Begunstiging van de Volksvlijt te Brussel. De omvang van de staatsschuld was ongeveer net zo groot. Geen toeval, volgens Hermans en Hooghiemstra.

Koning Willem III wilde geen koning worden, maar zat 41 jaar op de troon. Hij toonde zijn geslachtsdeel vanaf een balkon bij een hotelkamer.

(…)

De koning heeft veelvuldig woede-uitbarstingen en is onberekenbaar. In die eerste jaren beval hij onder meer het Binnenhof te belegeren en ministers te executeren.

maar of je er nou trots op moet zijn…? Dit leent zich niet echt voor de canon van Nederland….

Bronnen: