Filmfestival Rotterdam 2011

In tegenstelling tot vorig jaar ben ik dit jaar weer vrijwilliger geweest bij het Internationaal Filmfestival Rotterdam. Dit keer niet als zaalwacht, maar als vliegende tijger (manusje van alles) met als uitvalsbasis Pathe Schouwburgplein. Ik heb veel kanten van het festival gezien die in nog niet eerder had meegemaakt, zoals de videotheek voor pers en industrie, de rijen voor uitverkochte films op zaterdag, en het onbijt voor de gasten en regisseurs. Daar staat tegenover dat ik slechts weinig films heb gezien.

De films die ik heb gezien waren wel de moeite waard (op 1 na, al deed die zijn omschrijving wel eer aan 😉 :

Een weekje vrij van het werk en afleiding in de vorm van het filmfestival hebben me goed gedaan, al heb ik minder van het filmfestival mee gekregen dan voorgaande jaren. De dagelijkse fietstocht van 8 kilometer vanaf Schiedam naar Rotterdam v.v. en ‘s ochtends weer vroeg op voor de kleine meid maken het toch een andere belevenis. Al ben ik ook blij dat dat het festival weer afgelopen is zodat ik ’s avonds weer gewoon thuis mee kan eten en mijn taken thuis weer kan oppakken.

Filmfestival Rotterdam: 't zit er weer op

Afgelopen 10 dagen ben ik weer vrijwilliger geweest bij het Filmfestival Rotterdam. Zoals altijd weer een groot feest en geweldig om te doen. Onder de vrijwilligers zitten onderhand een hoop bekende gezichten en de Cinerama-crew bestaat al jaren voor een groot deel uit dezelfde mensen. Het blijft leuk om eens per jaar 10 dagen met een berg filmfanaten op te trekken. Te horen wie waar mee bezig is en uit te wisselen welke films je vooral wel of niet moet gaan kijken.

Al met al een geslaagd festival, met 10 dagen vol verrassende films en mensen.

Foto’s

Q&A Los herederosFind the error...Rotterdam by Night during IFFR 09

Meer foto’s

Mooie uitspraak bezoeker

Na afloop van A l’Aventure vroeg ik een van de bezoekers om zijn scheurkaart voor de publieksprijs in te leveren. De bezoeker weigerde en hoefde ook geen nieuwe scheurkaart:

Want daar zit toch geen nul op.

Persoonlijke film hoogtepunten (in willekeurige volgorde)

  • A l’Ange
  • Los Bastardos
  • The Dark Harbour
  • Schattenwelt
  • Akumu Tantie 2
  • Los Bastardos

Persoonlijk filmoverzicht (in willekeurige volgorde)

Ik heb de 40 films niet gehaald, maar met 27 stuks ben ik een heel eind gekomen.

  1. Beautiful Crazy
  2. Erotique
  3. Deep End
  4. Together with my father
  5. Akumu Tantei 2
  6. 2 Birds
  7. Helen
  8. The Storm
  9. Los Bastardos
  10. Française
  11. Service
  12. Jericho
  13. Baghdad Barber
  14. Schattenwelt
  15. Wrong Rosary
  16. The Rat Herb
  17. My love, Yurie
  18. Summer Book
  19. Our beloved month of august
  20. A l’Ange
  21. A l’Aventure
  22. The Dark Harbour
  23. JCVD
  24. The Land
  25. Vermillion Soulss
  26. Los herederos
  27. Toni Manero

Service (2008)

Service (2008) van Brillante Mendoza gaat over een familie die een oude, vervallen bioscoop exploiteert in Manilla. De loop is eruit en daarom geven ze ruimte aan extra service van seksuele aard. De film doet een beetje denken aan Bu San (2003).

Ik vond het een matige film. Met een erg rommelig plot, veel zijlijntjes en onafgemaakte verhaallijnen. Meer een tableau vivant dan een speelfilm. Wel weer aardig om zo’n grote vergane glorie bioscoop te zien, inclusief alle trappen en om te verzinnen hoe het complex in vredesnaam in elkaar zit. Buiten dat vond ik het een weinig boeiende film.

Française (2008)

6225Française (2008) van Souad El-Bouhati vertelt het verhaal van een 10 jarige meisje (Sophia) dat met haar familie terugkeert van Frankrijk naar Marokko. Ze voelt zich echter Française en geen Marokkaanse. Ze zet alles op alles om op haar achttiende na haar eindexamen terug te keren naar Frankrijk.

Haar ouders en omgeving vinden dit maar niks. Vooral haar moeder vind dat ze thuis hoort in Marokko. Het leven dat ze daar leiden is goed. Het gezin leeft in redelijke welvaart, de kinderen gaan naar school en lopen niet met hoofddoeken rond.

Ik vond het een redelijke film met mooie shots van het Marokkaanse landschap en van een welvarend Marokko. De armoede en sloppenwijken werden kundig vermeden, wat de film m.i. ten goede kwam. Ook werden de dilemma’s van Sophia en haar familie goed voelbaar maakt. Het is geen briljante film, maar de film snijdt wel een actueel thema aan. Want zoals een vriendinnetje in Frankrijk aan Sophia vraagt: wat ben je nou: Marokkaans, Afrikaans, Frans of Arabisch?

Ik was vanmorgen zaalwacht bij een schoolvoorstelling. Hoewel ik me afvraag hoe de film overkwam op de aanwezige scholieren viel het me op dat de zaal relatief rustig was. Buiten het standaardgejoel als er een vrouw in ondergoed in beeld kwam of als er gekust werd in de film. Zeker als je bedenkt dat dit toch geen standaard Hollywoodwerk was, maar veel meer in de Franse traditie van de auteursfilm lag.

Los Bastardos (2008)

7498Los Bastardos (2008) van Amat Escalante vertelt het verhaal van een groep illegale Mexicaanse immigranten in de VS. Twee van hun, broers, doen veel voor geld (zo niet alles). In het begin van de film (dat ik zelf gemist heb) nemen ze zelfs een opdracht aan om een vrouw te vermoorden.

De film bouwt langzaam op naar de climax en laat in het midden wie nu werkelijk Bastardos (bastaarden volgens Bablefish) zijn. Is het de Amerikaan die de opdracht geeft of zijn het de illegale Mexicanen die op zoek naar inkomsten de onmenselijk moordopdracht aannemen?

De film laat in ieder geval zien dat de illegale Mexicaanse arbeiders voor allerlei klussen ingehuurd worden door aannemers en boeren. Waarbij ze niet echt vriendelijk behandeld worden en hele dagen staan te wachten op vaste punten op een opdrachtgever. Deze houdt zich veelal pas na enige druk aan z’n woord, zowel in afgesproken beloning als wat betreft het terugbrengen naar een afgesproken locatie.

In de slotscènes is het de vraag wat de broers werkelijk met hun slachtoffer zullen doen, lang had ik het idee dat alles goed af zou lopen. Helaas was dat niet het geval in een van de meest rauwe en walgelijke schietscènes die ik ken.

Bij de Q&A na afloop van de film gaf Amat Escalante aan dat hij bewust voor een hele rauwe en gruwelijke schietscène had gekozen. Om de bezoeker te laten ervaren hoe verschrikkelijk het effect van vuurwapens is, wat mij betreft is hij daar in geslaagd. Dit is duidelijk geen Hollywood of Quintin Tarantino moordscène, maar een die me behoorlijk rauw op het dak viel.

Tot nu toe vind ik Los Bastardos een van de betere films die ik heb gezien tijdens dit Filmfestival Rotterdam, al had de film iets korter gekund.

The Storm (2008)

The Storm (2008) van Kazim Öz speelt zich af begin jaren negentig en beschrijft de hoogtijdagen van de Turkse studentenbeweging. De film focust op de leden van de Koerdische studentenbeweging die hopen op een sociale omwenteling en meer ruimte voor hun Koerdische identiteit.

De film volgt daarbij de ontwikkeling van de achttienjarige Cemal. Voor Cemal is zijn toelating aan de universiteit van Istanbul meer dan alleen een gelegenheid om zijn opleiding voort te zetten: het is zijn grote kans om zijn afgelegen Koerdische dorp in Zuidoost-Turkije voorgoed achter zich te laten.

Als hij met de bus aankomt wordt hij overweldigd door de grandeur van de grote stad. Het verhaal speelt in het begin van de jaren 1990. De activiteiten van de radicale studenten zijn op een hoogtepunt en de politie patrouilleert op het universiteitsterrein.

Cemal volgt zijn colleges en houdt zich gedeisd, maar binnen korte tijd weet de studente Helin hem en twee andere Koerdische medestudenten, Orhan en Rojda, over te halen om mee te doen met haar tegen het systeem gerichte revolutionaire groep.

De drie vrienden beginnen de status quo in twijfel te trekken en worden langzaam maar zeker trots op hun culturele identiteit. De film bevat ook bergen discussie over Marx, inclusief zelfkritiek scènes waarbij de leden van de groep een van de groepsleden mogen afkraken. Voor mijn gevoel scènes uit een vervlogen tijdperk, maar in Turkije blijkbaar korter geleden dan ik had verwacht.

Langzaam maar zeker sluit de politie het net rondom de groep. Wat een aantal beklemmende en nare scènes oplevert, vooral de ‘verhoormethoden’ van de politie zijn tamelijk gruwelijk om aan te zien (het woord martelingen is meer op z’n plaats).

Ik vond het een erg mooie film, met een verhaal wat redelijk goed in elkaar zit. Het plot springt af en toe wat snel, wat het voor mij als niet kenner van de Turkse moderne geschiedenis soms wat lastig te volgen maakte. Ook de hoeveelheid studentfracties (o.a. Koerdisch, nationalistisch, Marxistisch, Islamitisch) maakte de film af en toe lastig te volgen. Door te focussen op de hoofdpersonen kom je echter een heel eind. Gelet op het gelach en de reacties van mijn buurman (met Turkse of Koerdische wortels schat ik) heb ik zeker niet alle details begrepen.

De film heeft daarmee wel mijn nieuwsgierigheid geprikkeld. Vooral de vele keren dat 12 september langs kwam maken me nieuwsgierig om toch eens uit te zoeken waar die datum voor staat in de Turkse of Koerdische geschiedenis.