Japans ontwikkelaar kolencentrales stapt over op hernieuwbare energie

De Japanse ontwikkelaar van kolencentrales Marubeni heeft deze week bekend gemaakt te stoppen met het bouwen van nieuwe kolencentrales. Ook wil het bedrijf in 2030 zijn aandeel in kolencentrales gehalveerd hebben ten opzicht van het portfolio in 2018. Marubeni heeft momenteel voor 3,5 GW aan kolencentrales in de boeken staan en werkt aan 13,6 GW aan kolencentrales in Japan, Botswana, Egypt, Mongolia, Vietnam, Thailand, Indonesia en Myanmar. In plaats van uitbreiding kiest Marubeni voor uitbreiding in hernieuwbare energie. Medewerkers worden volgens het Japanse zakenblad Nikkei overgeplaatst van de ontwikkeling van kolencentrales naar de ontwikkeling van hernieuwbare energieprojecten.

Open waanlink

Dit bericht is geschreven voor en gepubliceerd op Sargasso.

Akumu Tantei 2 (2008)

Gisteravond had ik een korte dienst, met slechts één film in de zaal waar ik als zaalwacht vrijwilliger was. Dat betekende dat er nog ruimte was om zelf een andere film uit te kiezen.

Na wat rondvragen bij de andere vrijwilligers van Cinerama en het lezen van de Doorman werd het Akumu Tantei 2 (Nightmare Detective 2). Ook omdat deze aangeraden werd door de programmeur van het festival in de Doorman (het vrijwilligersblad van het Festival).

Een goede keus. De film wordt omschreven als:

Bloedstollende horror zonder bloedvergieten.

Het verhaal gaat over een meisje dat hulp zoekt bij de Nightmare Detective, de speurder die dromen kan betreden. De detective wordt echter zelf geplaagd door angstaanjagende dromen. Het meisje geeft niet op, maar de nachtmerries van de detective ook niet.

De film zit vol met beklemmende scenes. Waaronder een met een buslading omgekomen mensen die niet weten dat ze dood zijn. Deze worden aangekondigd door een blaffende hond met bloeddoorlopen ogen en blinkende tanden die weggelopen lijkt uit The Neverending Story.

Nightmare Detective 2 speelt ook fraai met de vraag of je kijkt naar de werkelijkheid of naar een droom. Verschillende scenes komen meerdere keren terug in licht aangepaste vorm. De ene keer is het een droom de andere keer is het realiteit. Het is lang geleden dat ik een film heb gezien die daar zo goed mee speelt. Ik denk dat Surviving Style 5+ tijdens het Filmfestival van 2005 een van de laatste is geweest.

Ik ben geen grote liefhebber van het horrorgenre (moet ik teveel m’n ogen dicht houden tijdens de film 😉 maar ik vond Nightmare Detective absoluut de moeite waard. En zo nu en dan zeker bloedstollend eng, al zullen de meningen daar ongetwijfeld over verschillen bij liefhebbers van horror.

Dainipponjin (2007)

Dainipponjin (2007) van Hitoshi Matsumoto is een vreemde film, die aan de ene kant uiterst saai en traag is en aan de andere kant hilarische momenten kent.

De film komt traag op gang met interviews in Frans Bromet stijl, met een wat warrige, langharige Japanner. Na een behoorlijke tijd blijkt hij niet werkeloos te zijn, maar een baan te hebben als de monsterbevechter Big Man Japan (Dainipponjin). Als hij opgeroepen wordt snelt hij naar de dichtstbijzijnde elektriciteitscentrale om zich op te laten blazen tot groot formaat en de monster te bevechten. Waarbij er een grote blauwe tent klaar hangt om te voorkomen dat hij naakt de strijd aan moet.

De gevechten worden ’s nachts uitgezonden in een programma met tegenvallende kijkcijfers. De gevechten zelf zijn ook niet altijd succesvol. Soms zijn de tegenstanders te zwak, soms te sterk. Zelden zijn de kijkers tevreden met het gevecht.

Recensie NRC

Recensie Zone 5300

HAL

Japanse onderzoekers hebben na 10 jaar onderzoek robotpak ontwikkeld dat ouderen en lichamelijk gehandicapten kan helpen om beter te lopen en te tillen. Zeer lovenswaardig, maar hadden ze dat ding nou niet een wat tactischer acronym kunnen geven? Het apparaat heet HAL (Hybrid Assistive Limb), wordt versie 9000 dan de beruchte computer uit ‘2001: A Space Odyssey‘…?

Deze HAL 2005 is het resultaat van 10 jaar werk door Yoshiyuki Sankai van de Universiteit van Tsukuba in Japan. De nieuwste versie zal in juni getoond worden op de World Expo 2005 in Japan. De verwachting is, dat het bionische pak eind dit jaar verkrijgbaar is. Gewicht: 17 kg, prijskaartje tussen de 10.805 en 14.406 euro (oftewel eerst bestuursvoorzitter worden)

Bron: HCC Magazine

Batoru rowaiaru (2000)

Batoru rowaiaru (2000) (aka Battle Royale) van Kinji Fukasaku is een tamelijk gruwelijke en botte film. Het draait allemaal om het bijbrengen van respect. In een fictieve toekomst heeft het Japanse parlement een wet aangenomen om de jeugd respect voor het leven bij te brengen: The Battle Royale Act.

Als gevolg van de wet moet ieder jaar een willekeurig gekozen schoolklas met elkaar op leven en dood strijden op een onbewoond eiland (Expeditie Robinson, maar dan zonder navertelling door de verliezers). Kitano ( ‘Beat’ Takeshi) is hun voormalige leraar en zal toezicht houden op het verloop van de strijd.
Continue reading “Batoru rowaiaru (2000)”

Hana-bi (1997)

Hana-bi (1997) van Takeshi Kitano gaat over Nishi, een agent, die er achterkomt dat z’n vrouw een dodelijk ziekte heeft. Hij wil haar nog een paar weken te laten genieten en langs de mooiste plekken van Japan te reizen. Hij regelt financiering bij een stel yakuza, dit levert problemen op omdat hij weet dat hij het geld niet kan terugbetalen. Achtervolgt door de yakuza reist hij met z’n vrouw door Japan. Hij wil niet dat zij iets weet van z’n problemen, wat ‘m wonderwel lukt.De film is een schitterende, stemmige, maar diep droeve vertelling. Een film met enkel verliezers. Het camerawerk en de rustige gang van de film benadrukken de droefheid nog meer. Het meest triest is Horibe, de voormalige politiepartner van Nishi. Hij vertelt z’n eigen verhaal gedurende de film.

De film kent enkele geweldsscenes, die op de typische Kitano wijze in korte tijd zeer explosief tot uitbarsting komen.