‘Wall Street moet betalen voor de recessies die ze veroorzaakt’

Mark Thoma, macro-econoom aan de Universiteit van Oregon, stelt dat gedurende de laatste eeuwen paniek op de financiële markten forse impact heeft gehad op de economie. Er brak bijvoorbeeld iedere 10 tot 20 jaar financiële paniek uit in de 18e, 19e en 20ste eeuw. Veel daarvan eindigde in zware recessies.

To combat this instability, new rules and regulations were imposed on the financial sector after the Great Recession, and for approximately 50 years this seemed to be very successful. The bank panics that had caused so much trouble appeared to be over. But in recent years there has been a return of financial instability in the relatively unregulated shadow banking system, and a “Great Recession” associated with a financial meltdown.

Volgens Thoma is het dus tijd om een belasting op financiële transacties in te stellen, zodat de externe kosten van het nemen van grote risico’s doorbelast worden aan de veroorzakers.

Dat het niet om kleine getallen gaat laten onderzoekers van de Dalles FED zien:

The cost of the crisis, assuming outputeventually returns to its pre-crisis trend path, is an output loss of $6 trillion to $14 trillion. This amounts to $50,000 to $120,000 for every U.S. household.”

Linktip: Robert Went

Open waanlink

Dit bericht verscheen eerder als open waanlink op Sargasso.

Oproep aan DNB tot meewerken aan onderzoek Rekenkamer

In navolging van Sargasso heb ik vandaag onderstaande mail gestuurd aan DNB:

Geacht bestuur van De Nederlandsche Bank,

Naast ASR, Fortis en ABN Amro ben ik als belastingbetaler inmiddels ook aandeelhouder van SNS. Via alle denkbare nieuwskanalen hebben de kenners en specialisten de afgelopen dagen hun uitleg van de situatie op me afgevuurd. Zij vertelden me waarom de nationalisatie wel of geen goed idee was.

Wat ik in al die analyses mis is een gedegen analyse van uw rol als toezichthouder op het Nederlandse bankwezen. Het is immers de missie van DNB om te zorgen voor ‘een schokbestendig financieel systeem’ en ‘solide en integere financiële instellingen die hun verplichtingen nakomen’. Nou, dat is behoorlijk mislukt, want bij ieder schokje dat ons financiële systeem de laatste jaren te verduren heeft gekregen, moest de overheid weer een nieuwe bank of verzekeraar nationaliseren. Nederigheid van uw kant en een gedegen onderzoek door de Rekenkamer (missie: toetsen en verbeteren van het functioneren van het Rijk) lijken mij dus zeer op zijn plaats.

Helaas weigert u hier aan mee te werken op grond van Europese geheimhoudingsregels. Een probleem dat in andere landen ook speelt, maar waar rekenkamers toch onderzoek weten te doen naar het functioneren van de nationale bank. Tijd dus om te stoppen met verstoppertje spelen en te voldoen aan dezelfde eisen rond transparantie als de gemiddelde bijstandstrekker die een toezichthouder over de vloer krijg, want als je niks verkeerds gedaan hebt heb je ook niks te verbergen.


Met vriendelijke groet,

Krispijn Beek

Doorgeschoten loonmatiging: een onzichtbare herverdeling van de welvaart van 2000 tot 2012

Ooit was loonmatiging het toverwoord tegen de economische crisis, nu is het de huidige crisis bestrijden met de middelen van de vorige. Wat werkt in een kleine open economie, werkt niet per se in een kleine economie die onderdeel is van een groter gesloten geheel

Robin Fransman

Over hoe de loonmatiging is doorgeschoten, de economie verzwakt, en de lonen moeten, én kunnen stijgen

Nederland heeft een inmiddels 30-jaar oude traditie van loonmatiging als antwoord op economisch mindere tijden. Ook nu roepen veel partijen op tot loonmatiging, sommigen alleen bij ambtenaren en de gesubsidieerde sector, terwijl Bernard Wientjes namens VNO pleit voor een loonstop voor de hele economie. Ambtenaren, politie, ze staan al enkele jaren op nul, en het kabinet wil dat nog 4 jaar lang volhouden. Loonmatiging was begin jaren 80 het perfecte recept, maar is nu juist contraproductief, loonsverhogingen zijn in de huidige situatie juist de uitweg uit de crisis. De loonmatiging doet in toenemende mate schade aan de Nederlandse economie.

Begin jaren 80 was de inflatie hoog. De oliecrisis, en het beleid om de lonen automatisch aan de inflatie aan te passen hadden het concurrerend vermogen van het bedrijfsleven zwaar negatief aangetast. De arbeidsinkomensquote stond boven de 85% en…

View original post 1.372 woorden meer

Nouriel Roubini: door herverdeling van arbeid naar kapitaal kan het kapitalisme zichzelf vernietigen

De altijd wat tegen de neo-klassieke school in zwemmende econoom Roubini in gesprek met de Wall Street Journal over de stand van de economie en de kans op een recessie. Inclusief mooie uitspraken als dat Marx op een bepaalde manier gelijk had, al willen Amerikanen dat niet geloven.

De redenatie van Roubina gaat als volgt: Door herdistributie van inkomen van arbeid naar kapitaal (van loon naar winst) ontstaat overaanbod, terwijl de het dalende arbeidsinkomen de vraag naar goederen en diensten doet dalen. Bedrijven die in deze omstandigheden overeind weten te blijven reageren hierop door nog meer te besparen op arbeidskosten, wat een nieuwe ronde van herverdeling van inkomen van arbeid naar kapitaal op gang brengt…

Boekpresentatie: Het wiel opnieuw uitvinden

Afgelopen maandag was ik bij de boekpresentatie van Het wiel opnieuw uitvinden van Manfred van Doorn. Een van de onderwerpen was de omslag naar een duurzame samenleving en het duurzaam leiderschap dat daarvoor nodig is. Naar mijn mening dus de moeite waard om de entreekosten van 30 euro te betalen.

De bijeenkomst

Ik kwam helaas wat later binnen doordat ik niet op tijd weg kon op het werk. Zoals mijn meisjes weten gaat bij mij meestal het werk voor het meisje, zo ook deze keer. Wat ik gemist heb weet ik dus niet (al vermoed ik dat het deels over crowdsourcing ging). Wat ik gezien en gehoord heb wel, en eerlijk gezegd viel het me wat tegen. De opbouw van het verhaal en van de verschillende vormen van leiderschap volgde voor een groot deel de spiral dynamics opbouw. De kleuren waren wat anders gekozen, want gebaseerd op chakra’s. Buiten dat was de inhoud per kleur in mijn ogen redelijk vergelijkbaar.

Manfred van Doorn haalde in zijn verhaal de Kondratieff cyclus aan. Altijd leuk voor een econoom zoals ik als er weer ‘ns een grootmeester van stal wordt gehaald. Bij de cycli, die ik de laatste tijd wel vaker langs zie komen (bv. bij Wouter de Heij), blijf ik echter twijfelen. Crises komen namelijk vaker voor. De focus in de meeste plaatjes ligt erg op die in de Westerse economieën. De crisis in Japan, de Aziatische Tijgers, of de saving&loans in de VS, passen volgens mij niet in het plaatje. Het voelt daarmee een beetje als een theorie bij je verhaal zoeken, zonder wetenschappelijke onderbouwing. Maar ik geef toe dat dat een onderbuik gevoel is, ik ben onvoldoende thuis in de theoretische ontwikkelingen op dit gebied van de economische wetenschap.

Na het verhaal van Manfred van Doorn waarin een een aantal goed gekozen filmfragmenten over verbindend leiderschap (vast de verkeerde term) zaten kwamen 4 personen kort wat vertellen over hun ervaring met leiderschap. Helaas waren dat, in mijn ogen, voor het merendeel vrij traditionele verhalen. Al had ik dat misschien kunnen verwachten gezien de titel van het boek…

Een ambtenaar die komt vertellen dat de huidige crisis betekent dat we heel scherp moeten kiezen wat we niet meer gaan doen als overheid, klinkt als de nachtwakerstaat uit de 19e eeuw. Een voormalig topambtenaar die vertelt hoe hij jaren geleden al interdepartementaal samenwerkte en de problemen die hem dat opleverde. Waarna hij het onderhand aloude mantra dat je met het huidige internet niks meer hoeft te weten herhaalde. Die gedachte is inmiddels ook al weer tamelijk saai en traditioneel te noemen.

Hoe dan wel? Kiezen als overheid

Naar mijn mening kan het ook anders. Dat vergt echter wel lef en leiderschap van de leiding… Om te beginnen bij het maken van keuzes vanwege de slechte toestand van de overheidsfinanciën. In plaats van te kiezen voor taken afstoten, kun je er ook voor kiezen om de rekening neer te leggen bij degene die de pot verteerd hebben zoals Obama van plan is.

Oftewel: bij de financiële sector die het woord innovatie de afgelopen jaren misbruikt hebben om te doen alsof risico geen prijs meer had. Net als ICT-goeroes ooit dachten dat ICT een Nieuwe Economie voort had gebracht met eeuwig dalende kosten. Wat al eerder de reinste kolder bleek, waar de economen fors intrapten (die hadden nog niks geleerd van de ondergang van Long Term Capital Management).

Een andere oplossingsrichting kan zijn om meer te vertrouwen op het zelfsturend en organiserend vermogen van je burgers, en ze niet te behandelen als imbecielen (zoals Roel in ’t Veld dat zo subtiel noemt). Dat kun je bijvoorbeeld doen door als nieuwe kerntaak van de overheid te definiëren dat je eerlijke en open data verstrekt aan burgers. Dan sluit je als Nederlandse overheid aan bij de trends, zoals ik die nog steeds zie.

Spaar bijvoorbeeld kosten uit door niet alleen te roepen hoeveel vragen je krijgt, maar ontsluit deze vragen en antwoorden ook. Zodat je je helpdesk, of in het geval van de overheid de vele een-loketten te ontlasten (wat weer menskracht uitspaart). Of plaats alle vergunningaanvragen en klachten op een interactieve kaart met statusinformatie erbij. Op die manier kunnen burgers zien wat er speelt, zonder dat een ambtenaar de vraag daarover hoeft te beantwoorden. Of ga een stapje verder en stel je informatie open met locatiekenmerken, zodat bedrijven als Layar of burgerinitiatieven als verbeterdebuurt.nl applicaties kunnen ontwikkelen om de informatie te ontsluiten.

De ultieme stap is natuurlijk digitale ontsluiting van de archieven met overheidsinformatie. Want hoeveel ambtenaren hebben nu een dagtaak aan het voorkomen dat burgers hun recht op overheidsinformatie via de WOB uitoefenen? De overheid vraagt van haar burgers allerlei informatie onder het motto:

u heeft toch niks verkeerds gedaan, wat heeft u dan te verbergen?

Laten we dat dan ook ‘ns op de overheid zelf toepassen. Dus geen parlementaire commissie De Wit, maar alle correspondentie van Financiën, DNB en de banken vrij geven. Dan kan iedere burger die dat wil zelf bepalen of het Kabinet een juist besluit nam en kunnen we ook besparen op het aantal ambtenaren & tegelijkertijd investeren in innovatieve informatiediensten… Zeg maar tranparantie als nieuwe objectiviteit.

Internet: mind the crap

De laatste oplossingsrichting vormt een mooie brug naar de achterhaalde stelling dat je met internet geen kennis meer hoeft te hebben, omdat alle informatie vindbaar is op internet. Dat is volgens mij totale onzin. Op internet is veel goede informatie te vinden, tegelijkertijd denk ik bij internet (met een parafrasering van de Londense subway):

Mind the crap

Zonder parate kennis en inzicht in samenhang tussen onderwerpen krijg je grote kans op uitglijders. Stel je voor dat ik in een overleg zit zonder parate kennis en ik ga het op internet opzoeken (wat al een tamelijke gênante vertoning is), hoe bepaal ik dan waar en onwaar?

Parate kennis over de onderwerpen waar je verantwoordelijk voor bent is dus van essentieel belang in een kenniseconomie. Als je de omslag van kenniseconomie naar een innovatie economie wilt maken zul je volgens mij nog een stap verder moeten gaan, want dan heb je ook parate kennis van andere onderwerpen nodig. Dat geldt ook voor de omslag naar een duurzame economie.

Wanneer je dat niet doet wordt duurzaamheid verengd tot klimaatverandering, luchtkwaliteit, biodiversiteit, kinderarbeid of een ander los thema. Terwijl het bij duurzaamheid nu juist gaat om de samenhang tussen thema’s en het afwegen van keuzes waar je voor staat. Wat is op dit moment belangrijker: luchtkwaliteit, biodiversiteit, of minder CO2 emissies? Twee grootheden die niet vergelijkbaar zijn, en juist door ze beide op tafel te houden vind je innovatieve manieren om beide doelen gelijktijdig te halen. Gebrek aan parate kennis van een van de onderwerpen levert  op z’n minst controverses op

Conclusie

De losse verhalen vond ik niet passen bij het idee van een nieuw paradigma. Daarvoor waren ze te traditioneel. Dat neemt niet weg dat ik zeker wel van plan ben het boek van Marcel van Doorn te gaan lezen. De bijeenkomst zelf was ook geslaagd, aangezien ik weer interessante mensen heb ontmoet. Vooral de persoon die vroeg:

Is vragen of er genoeg geld is voor de omslag naar duurzamheid niet hetzelfde als vragen of er genoeg olie is om het vuur te doven?

prikkelde mijn verbeelding 🙂

2e bijdrage als gasthoofdredacteur bij Idealize: Beek over duurzaamheid, talent en topsalarissen

Dit bericht is eerder gepubliceerd op Idealize.

Krispijn Beek was afgelopen week samen met Linda van Duivenbode gasthoofdredacteur bij Idealize. Voor de laatste keer vertelt de mede-organisator van Innovatie 2.0 wat hem in de media opviel.

Vandaag is mijn tweede en alweer laatste dag als gasthoofdredacteur van Idealize. Het was wat hectisch door een overvolle agenda. Vandaag is er namelijk een Tweede Kamerdebat over de voortgangsbrief Kabinetsbrede Aanpak Duurzame Ontwikkeling (KADO) en over Schoon & Zuinig.

Veiligheid kleine bedrijven en het Koplopersloket

Vrijdag was ook al een drukke dag met veel voorbereidend werk voor de landelijke lancering in september van de regeling Veiligheid Kleine Bedrijven en voor het Community of Talents event op 1 juli.

’s Middags had ik ook nog een bespreking met het Koplopersloket en Tom Bosschaert van Except. Een bijzondere man van een bijzonder bedrijf op het gebied van duurzaam bouwen, gebiedsontwikkeling, architectuur en communicatie. Volgens hun eigen omschrijving zijn ze een duurzaamheids-denktank die doet, een architectenbureau dat onderzoekt en een media bedrijf dat adviseert ineen. Bosschaert stelde tijdens het gesprek: “Cradle to Cradle is een goede stap richting duurzaamheid, maar mist aandacht voor toxiciteit tijdens de levensduur, de omgeving en de sociale component.”

Aan het eind van de dag liep ik een beetje naast m’n schoenen door Kim’s 5e Keek op de week.

Community of Talents: ‘t weekendwerk

Dit weekend heeft de organisatie weer hard doorgewerkt aan het Innovatie 2.0 event, want vandaag gaat het programma naar de drukker. Helaas was mijn eigen tijd beperkt doordat ik privé een vol weekend had. Ik heb de mail inmiddels wel bijgewerkt, maar mijn actiepuntenlijst is nog niet leeg.

Gebrek aan strategie vs community of talents

Topmanagers van Nederlandse bedrijven zien in de economische recessie weinig aanleiding tot strategische herbezinning, volgens een onderzoek van KPMG. Ze kijken liever naar de overheid voor oplossingen. Arne van der Wal, hoofdredacteur FEM business en Ewald Engelen van De Groene hebben ieder zo hun bedenkingen daarbij.

Ik ook, want dat komt niet overeen met het beeld dat ik heb gekregen van vijf maanden Innovatie 2.0. De deelnemers barsten van de ambitie en het talent om van Nederland een community of talents te maken.  Abdu Rahman Avany gaf z’n visitekaartje al af met het Burger Innovatie Initiatief en verzorgt tijdens Innovatie 2.0: Community of Talents een sessie samen met Brenno de Winter. Brenno gaf eerder dit jaar z’n visitekaartje af door een WOB-verzoek in te dienen bij alle Nederlandse gemeenten, provincies en waterschappen. Dat belooft dus een spannende sessie te worden.

Elektrische auto

Via een tweet van Better Place Community las ik dat Renault Nissan heeft aangekondigd dat de economische recessie geen effect heeft op hun investeringen in elektrische auto’s. Zij zetten hun strategische herbezinning tijdens de recessie door.

Economie

De Volkskrant heeft haar jaarlijkse onderzoek naar topsalarissen weer gepubliceerd. Als econoom worstel ik met 2 vragen als ik dit soort bedragen zie:

1) Staat de hoogte van de arbeidsproductiviteit van een topmanager in verhouding tot de beloning?
2) Hoe kan ‘de wereldmarkt’ het loon aan de top van de arbeidsmarkt naar duizelingwekkende hoogte duwen en aan de onderkant alsmaar omlaag?

En de NRC berekent dat bijna vijftig procent van de aardgasbaten opgegaan aan sociale zekerheid, openbaar bestuur en veiligheid. Ook daarbij kun je met een economische bril je vraagtekens zetten.

“Green” Winners

Dit weekend heb ik het artikel “Green” Winners gelezen, dat een collega had gestuurd. Het artikel gaat over een studie van AT Kearney die laat zien dat bedrijven die ondanks de crisis blijven investeren in duurzaam ondernemen op lange termijn betere financiële prestaties halen. Alhoewel, vijftien procent in zes maanden, fors beter veel maar lange termijn?

Daarmee is wel het antwoord gegeven op de vraag die vandaag centraal staat tijdens het seminar ‘De kredietcrisis: een zegen of een ramp voor verantwoord ondernemen?’ in Rotterdam, waar ik via een van de coaches van Visie NL op gewezen werd.

Tot slot

Heeft Nederland last van een Haags taalprobleem of is het toch de grachtengordel? Herbert Blankensteijn stelt in de NRC dat de Nederlandse politiek internet totaal verkeerd gebruikt en geen oprechte interesse in internet of burgers heeft. Ik dacht dit blogartikel door te kunnen mailen vanaf de Blackberry, maar helaas had ik het bestand in odf-formaat opgeslagen. Dat herkende het redactiesysteem van Idealize niet, dus even geconverteerd met de plugin van EZ.

Voor De Wereld Van Morgen

Deze week kreeg ik een krabbel op Hyves van Frank Rozendaal, community manager van Voor De Wereld van Morgen. Met een link naar een heb gekregen, ondanks mijn langdurige afwezigheid op VDWVM.

Voor De Wereld Van Morgen is een langzaam maar gestaag groeiende community site van de ASN-bank die zich richt op:

Geen woorden, maar daden. Daar komt de doelstelling van Voor de Wereld van Morgen simpel gezegd op neer. Voor de Wereld van Morgen geeft bezoekers de mogelijkheid om zo actief en praktisch mogelijk bij te dragen aan een duurzame maatschappij.

Ik ben al wel een keer een actie begonnen om meer Fair Trade organisaties in Nederland te krijgen, naar het voorbeeld van de Fair Trade gemeenten. Na de initiële stap is het me helaas niet meer gelukt om tijd te vinden voor een vervolgstap. Al wie wil helpen, meld je aan als hulptroep bij de actie 🙂

Vlak na de start van de actie zijn er prive en op het werk een aantal projecten langs gekomen die veel tijd en aandacht hebben gekost. Inmiddels zijn alle drie de projecten op het werk uit de startblokken gekomen. Deze zijn ook op internet te vinden:

Toch is het jammer & zonde dat ik m’n actie bij Voor De Wereld Van Morgen heb laten verpieteren, want volgens mij is Fair Trade wel een van de richtingen voor de toekomst.

Kortom nog een goed voornemen voor dit jaar: weer actief worden op Voor De Wereld Van Morgen. Veel nieuwe leden voor (de hyves van) Voor De Wereld Van Morgen werven, en meer Fair Trade organisaties van de grond trekken 🙂

De prive activiteiten met Visie Nederland staan ook op een wat lager pitje. Maar daarover een andere keer meer. Nu eerst genieten van het mooie weer.

Sneue overnames

Bij het overplaatsen van mijn archief kwam ik een post uit mei 2007 tegen met de titel ‘gesneuvelde overnames‘. Waarin ik kort aan de overnamestrijd rond ABN-Amro refereer (zie ook mijn post over ‘De Prooi‘):

Heel Nederland lijkt in de ban van de recente overnamewoede rondom ABN AMRO. Ondertussen worden de ‘kampioenen’ en ’superdeals’ van de vorige overnamehausse momenteel ontbonden. Met als meest recente voorbeeld de verkoop van Chrysler aan Cerberus Capital Management, waarna Daimler weer alleen achterblijft. Een slordige USD 30 miljard armer, dat wel…

Overnemen: het blijft een vorm van collectieve verblinding van de bedrijfstop ;-) Uit onderzoek (en de praktijk) blijkt dat veel fusies en overnames mislukken en dat veel bedrijven nog geen 10 jaar na een fusie worden opgebroken langs de lijnen waarlangs ze ooit werden samengevoegd.

Het bericht van vandaag dat Royal Bank of Schotland een recordverlies bekend heeft gemaakt, wat voor een groot deel toegeschreven wordt aan de van ABN-Amro overgenomen zakenbank activiteiten, sluit daar bij aan. Net als de vorige week aangekondigde splitsing van City bank. De bank die nog niet zo lang geleden riep dat ze een miljard klanten wilden.

Iedere keer als ik een bericht lees over de kredietcrisis (en vooral over de telling van de leeftijd door de Volkskrant) denk ik aan deze post uit september 2007 en het interview met Noreena Hertz in de Groene Amsterdammer met de gevleugelde uitspraak:

This crisis is so not over

Kortom: tijd voor herbezinning.

Hoog tijd om die vragen te gaan beantwoorden. Waarbij ik hoop dat bestaande politieke partijen (GroenLinks incluis) over hun eigen schaduw heen kunnen stappen en tot een gezamelijke aanpak weten te komen.

Stimuleren in de herhaling

Gisteravond zag ik op het journaal dat het Kabinet werkt aan een nieuwe impuls voor de economie. Ik heb geen idee aan welke maatregelen gedacht wordt, maar vanmorgen las ik de krant dat gedacht wordt aan maatregelen voor woningbezitters. Waarbij het ophogen van de garantiegrens voor de Nationale Hypotheekgarantie genoemd werd.

Ik begrijp dat dat goed is voor de vermogenspositie van huiseigenaren (waaronder ik), maar vraag me af welke banen behouden blijven door zo’n maatregel? En welke bedrijven daar een betere orderportefeuille van krijgen?

Het lijkt me logischer om te zoeken naar manieren om de vaste lasten van huishoudens omlaag te krijgen en tegelijkertijd orders te generen voor het bedrijfsleven.

Wanneer je dat dan ook nog combineert met de doelstellingen voor energiebesparing en/of energieopwekking in de gebouwde omgeving (= ambtelijk jargon voor huizen en kantoren) sla je 4 vliegen in 1 klap. En past ’t ook nog in ’t GroenLinks straatje.

  1. Huishoudens zijn minder geld kwijt aan gas en elektra, waardoor ze beter tegen een stootje kunnen in de huidige crisis;
  2. Leveranciers van energiezuinige technieken of isolatiemaatregelen behouden omzet en klanten;
  3. De kabinetsdoelstellingen voor duurzame energie en/of energiebesparing komen dichterbij;
  4. Nederland wordt ietsje minder afhankelijk van buitenlandse olie en gasbronnen.

Hoe je dat m.i. zou kunnen regelen?

Biedt mensen een energiebesparingscontract aan. Waarbij mensen beloven om x% energie per jaar te besparen. Uit m’n hoofd gezegd is er nog zo’n 20% te energiebesparing te halen in de bebouwde omgeving.

Laat mensen aan de hand van een Energie Prestatie Advies zelf beslissen welke maatregelen ze willen nemen. Maak de financiering daarvan mogelijk via bv. een ‘groene’ hypotheek. Of ga met banken, die toch bijna allemaal (gedeeltelijk) in staatshanden zijn, en het bedrijfsleven om tafel zitten om een truc te verzinnen waardoor consumenten meteen netto geld besparen.

Maar ja, dat zijn mijn persoonlijke gedachten als simpele milieu-econoom.  Misschien heb jij nog wel veel briljantere ingevingen? 😉

Mooie quotes uit de intermediair

Hieronder twee mooie quotes uit een interview van Willem Buiter met Intermediar. Als eerste zijn antwoord op de vraag hoe centrale banken de kredietcrisis het best kunnen bestrijden:

De Bank of England en de Fed moeten meer zaken die op de balans staan bij de banken accepteren als onderpand voor leningen en zo de broodnodige liquiditeit verschaffen.

(…)

Maar er is een heel sterk besef aan de top van de bank dat het verschaffen van liquiditeit tot moral hazard leidt: dat het dus slecht gedrag aanmoedigt. Dat is ook zo maar daar kun je wat tegen doen, namelijk die liquiditeit verschaffen tegen een prijs. Laat ze bloeden! Okay, jij hebt honderd miljoen aan hypotheken? Ik tel het als vijftig. Nu nog geïnteresseerd? Nee? Okay, go fuck yourself. Je kunt echt hardball spelen. Je bent de enige koper. Het is niet moeilijk, maar Mervyn King is een moralist. Dat is prima, maar je moet je daardoor niet laten verblinden.’

En over zijn rol als adviseur van Goldman Sachs:

Chuck Prince, de voormalige ceo van Citigroup, zei in juni nog: ‘as long as the music plays we have to dance and I’m still dancing’. Het is de man trouwens die met een gouden handdruk van 130 miljoen dollar naar huis is gestuurd nadat de bank voor miljarden had afgeschreven. Als dat de prijs is voor falen, ben je benieuwd naar de prijs voor succes, nietwaar?’

Bron: Willem Buiter: ‘Laat ze bloeden!’ intermediair.nl