Deze week ben ik eindelijk naar Der Untergang (2004) geweest. De film gaat over de laatste dagen van het Derde Rijk, dat 1000 jaar zou voortbestaan, maar uiteindelijk na 13 jaar instortte.
Er wordt goed geacteerd in de film, het is een prestatie van formaat om zulke onmenselijke personages geloofwaardig neer te zetten. Toch greep de film me niet volledig bij de strot, zoals Beruf Neo-Nazi (1993) dat wel deed. De kennis van de vreselijke wandaden die de hoofrolspelers uit Der Untergang (2004) op hun geweten hebben, maakt dat ze niet gaan leven. Dat ik me niet in ze kan verplaatsen. Het blijven monsters, kille moordenaars die willens en wetens genocide pleegde. Het best kon ik mij verplaatsen in de beroepsmilitairen, nog opgeklommen onder keizer Wilhelm II, en de zeer jeugdige en naïve aanhangers van het nationaal-socialisme.
Ik weet niet hoe ik zelf zou handelen als ik in de positie van de hoofdrolspeelster, de secretaresse van Hitler, terecht zou komen. Mensen hebben nu eenmaal een vreselijke neiging tot gehoorzaamheid en volgzaamheid. Kritisch denken en handelen is iets dat je moet worden bijgebracht, en dan nog hoeft het niet te beklijven. Ik durf niet te beweren dat ik op dat punt anders handel dan de gemiddelde mens.
Zeker niet het meesterwerk dat ik verwachtte te gaan zien, maar de moeite waard. Niet geschikt om te zien tijdens een eerste afspraakje…
Er is verder al voldoende over de film geschreven:
Krispy's Blog 
Plaats een reactie